Blog
Ga je mee in het verhaal?
Voordat ik mijn drie hartverwarmende redenen deel, wil ik je eerst meenemen naar het begin van mijn avontuur met mijn Zwitserse Herder pup. Vanaf het allereerste moment, de kennismaking, dat ik hem zag, wist ik dat er iets bijzonders aan hem was. Ik heb hem letterlijk zien opgroeien, van dat kleine, ondeugende witte bolletje met nieuwsgierige oogjes tot de vrolijke, energieke, trouwe vriend die hij nu is.
Sinds hij met acht weken oud in huis kwam wonen, is er geen dag meer hetzelfde geweest. Zijn energie, zijn (soms) eigenwijze karakter en zijn eindeloze enthousiasme vullen elke dag met leven en liefde. Lees gezellig mee en neem een kijkje in het leven van mijn altijd enthousiaste viervoeter. Geloof mij, alleen al hem leren kennen, met (bijna) altijd een glimlach op zijn gezicht, is al een feestje op zich.
Ik zal niet alleen regelmatig verhalen delen, maar je ook verrassen met foto’s en filmpjes waarin je hem in actie ziet. Zo neem ik je écht mee op avontuur.
Keuze maken
Mijn avontuur en kennismaking met mijn huidige Zwitserse Herder begon een paar jaar geleden. Het was ruim twee uur rijden om bij de fokker te komen. Ik vertrok van huis in de kou, maar met een blauwe lucht en helder zicht. Onderweg spookten allerlei gedachten door mijn hoofd. Ga ik dit echt doen? Je vrijheid wordt beperkter, en opnieuw die verantwoordelijkheid op je nemen, een pup opvoeden en altijd rekening houden, dat is niet niks.
Was het een vervanging van mijn vorige hond? Is het verstandig om weer voor hetzelfde ras te kiezen? Wil ik dit echt, mijn dagen opnieuw indelen naar een hond in huis? En toch wist ik diep vanbinnen het antwoord al. Was ik anders dit avontuur aangegaan om naar het noorden te rijden.
Ja, natuurlijk wil ik dit. Er is niets trouwer dan een huisgenoot die altijd met je meegaat, alles leuk vindt en onvoorwaardelijk van je houdt. De hondenvrienden weten het, het moment dat je thuiskomt, de blijheid en het enthousiasme als je weer binnen bent. Of je nu 10 minuten of 1 uur weg bent, de blijheid van thuiskomst is altijd een feestje.
Dat is lang geleden
De rit leek eindeloos te duren. Na ruim een uur rijden veranderde het weer; er kwam mist opzetten, de mooie blauwe lucht met een heerlijk zonnetje maakte plaats voor grauwe wolken. Het zicht werd slecht, je kon niet ver vooruit kijken en auto’s gingen langzamer rijden, de kilometers richting het noorden van het land voelden een eeuwigheid te duren. De mist buiten leek precies te passen bij de gedachten in mijn hoofd.
Het laatste uur richting misschien mijn toekomstige pup duurde een eeuwigheid, in deze dikke mist rijden vond ik echt niet leuk. Ik hoorde de stem uit mijn luidspeakers komen waar ik heen moest, heel braaf volgde ik een keer de aanwijzingen (dat doe ik namelijk niet altijd). Rotondes, lange wegen, ik kon niets zien laat staan dat ik een rotonde voor me aan zag komen.
U heeft u bestemming bereikt aan de linkerkant, haha u heeft uw bestemming bereikt? Ik stond midden in een weiland en zag geen 20 meter voor me uit. Opeens zag ik een huis staan, zou dit het zijn?
Ik was inderdaad bij een huis aangekomen. Nou hier moest het zijn, het huis van de fokker, mijn hart klopte ondertussen in mijn keel. De rit die ik net achter de rug had, je kon geen hand voor ogen zien. Eigenlijk moest ik even helemaal bijkomen van de laatste anderhalf uur in de auto, maar mijn nieuwsgierigheid overwon alles. Ik wilde zó graag de pup zien. We hadden elkaar al gesproken, maar dit voelde anders. De fokster was verhuisd, de omgeving nieuw, De omgeving was nieuw, maar de mensen kende ik van elf en een half jaar geleden, toen ik mijn vorige hond bij hen ophaalde. Toen de deur openging, keken we elkaar aan en moesten we allebei lachen. Dat is lang geleden, zeiden we bijna tegelijk.
Mijn vorige Zwitserse herd
Iedereen die ooit een hond heeft verloren, weet wat ik bedoel als ik zeg dat het verdriet overweldigend was toen hij overleed. We konden met elkaar lezen en schrijven; één blik was genoeg. Zijn verlies brak mijn hart, en lange tijd dacht ik: nooit meer. De maanden daarna waren een moeilijke tijd, het gemis was zo groot!
Ik liet hem cremeren, en alles was mooi en respectvol geregeld. Toch was de dag dat ik hem mee naar huis mocht nemen ontzettend zwaar. Ooit liep ik met een hond van ruim veertig kilo, nu hield ik een klein doosje in mijn handen dat zwaarder voelde dan ooit. Hij kreeg thuis zijn eigen plekje, voor altijd.
Tijdens die stille periode veranderde de wereld om ons heen. Thuiswerken werd normaal, en ik merkte hoe erg ik het gezelschap en het naar buiten gaan miste. Geen uitlaatmomenten, geen vrolijk gekwispel. Al die kleine dingen bij elkaar maakten dat ik opnieuw begon na te denken. En zo stond ik, na zoveel jaren, opnieuw voor de deur bij de fokker.
Een puppybijeenkomst vol witte wolkjes
Eenmaal binnen wist ik niet wat ik zag. Eerst zag ik de mamahond, echt prachtig, maar toen hoorde ik al die kleine geluidjes verderop. En ja hoor, daar waren ze: negen kleine witte hondjes die nieuwsgierig door de ren in de woonkamer huppelden. Jeetje ik was gewend om 1 hond in huis te hebben, maar zoveel kleine hondje en daarnaast de volwassen honden die daar rondliepen. Voor me gevoel was ik in een paradijs aangekomen.
Overal waar ik keek, kleine en grote Zwitserse Herders. Mijn hart maakte een sprongetje. Keuze maken? Probeer maar nee te zeggen als je dat allemaal voor je ziet en zo graag een pup wil. Terwijl ik daar stond en ze observeerde, voelde ik het al: hier loop ik niet meer weg zonder hond. De keuze was gemaakt. Eigenlijk wilde ik ze allemaal wel meenemen, maar ja ze worden groot. Je zal hopelijk begrijpen dat ik hier wel even ben blijven hangen, in dit paradijs.
Ik gaf aan welk karakter ik zocht, en op basis van karaktertesten werd mijn pup voor mij uitgekozen. Twee weken later mocht ik hem ophalen. Vanaf dat moment begon ons avontuur, een avontuur dat elke dag mooier wordt.
Van kleine pup tot volwassen vriend
Mijn kleine pup groeide snel, zijn lichaam veranderde, maar dat heerlijke puppygeluid en speelse gedrag bleven nog lang. Andere honden waren het leukst, vooral als hij ermee kon rennen en spelen. Alles wat bewoog, was een uitnodiging tot plezier, zelfs vliegende blaadjes. En tot op de dag van vandaag is hij nog steeds die vrolijke, energieke hond uit duizenden. Superlief, nieuwsgierig en met een glimlach die iedereen om hem heen aansteekt.
We hebben hondencursussen gevolgd vanaf dat hij 4 maanden was, het ging in het begin nog spelenderwijs. Dit alles was op een groot omheind veld, waar meerdere groepen les kregen. Deze vrolijke viervoeter liet de mensen daar echt lachen en mij met zweet op m’n rug staan. Op het moment dat de honden even los moesten liggen om een commando op te volgen kreeg mijn hond het elke week weer voor elkaar om mij voor gek te zetten. Eén keertje kan gebeuren, misschien 2 keer, maar niet elke week.
Hij vloog over het veld zodra die de kans kreeg, waar ik dan achterbleef met zweet op m’n rug en stoom uit mijn oren, hij deed het elke keer weer. Geïrriteerd en eigenlijk boos, maar dat mocht je niet laten merken want je moest hem belonen als hij terugkwam, juist als hij terugkwam. 8 van 10 keer kon ik zelf over het veld om hem ergens op te halen, luisteren deed hij namelijk niet.
Netjes naast lopen, was ook een onderdeel. Er werd aangeraden om een snoepje in je handen te houden zodat de hond meeloopt en alleen op jou focust. Ja hij liep mee, maar wel met z’n kop naar de andere honden toe. Als ik een snoepje voor zijn neus hield en hij netjes meeliep, nam hij aan de zijkant van zijn bek het snoepje aan maar bleef gefocust op andere honden. De trainers hadden echt lol om hem, ze wisten niet wat ze zagen hoe hij deed. Voor mij was het wat minder leuk, maar achteraf kan ik er zeker heel hard om lachen. Ik hield mijn hart vast wat de toekomst zou brengen.
Karakter en eigenschappen
Het leven met een Zwitserse Herder is nooit saai. Hij is een echte avonturier, net als ik trouwens. Hij is niet zomaar een huisdier voor mij; hij is een medereiziger, mijn avonturenmaatje en mijn trouwe, beste vriend die bijna altijd met een lach op zijn gezicht rond- en meeloopt.
Met zijn mooie witte vacht, lichtbruine ogen en eindeloze energie brengt hij een ongekende vreugde in mijn leven. We hebben al talloze kilometers afgelegd; door bossen, over heuvels, duinen en langs de kustlijn. Zodra de deur opengaat, stappen we samen in het avontuur van de buitenwereld, niet wetend wat ons te wachten staat. Elke stap is een herinnering, elk pad vertelt zijn eigen verhaal.
De Zwitserse herder staat bekend om zijn zachte karakter, zo ook deze hond. Het is een intelligente, energieke en vriendelijke hond die heel erg aanhankelijk is. Alleen zijn vind hij niet zo leuk en hij is altijd weer dolblij als er iemand thuis is. Slapen is heerlijk, maar alleen als hij echt moe is. Rennen en spelen zijn de favoriete hobby’s van deze viervoeter. Waar we ook zijn, op het moment dat we een Zwitserse herder tegenkomen staan zijn oren gespitst en laat hij alles los. Als het mogelijk is zal deze heel enthousiast begroet worden, hij is namelijk oprecht blij om zijn soortgenoot tegen te komen.
Het karakter van deze hond is goud. Dit is dan ook 1 van de redenen waarom ik toch weer voor dit ras heb gekozen. Ik was bang dat ik vergelijkingen ging maken, maar dat doe ik helemaal niet omdat deze viervoeter anders is in gedrag. Zijn speelse, gevoelige en avontuurlijke karakter maken hem een prachthond.
“Elke stap is een herinnering, elk pad vertelt zijn eigen verhaal.”
Mijn Zwitserse herder zijn favoriet
Op een gegeven moment was het zover: de stokken en ballen in beeld. Het eerste moment dat er een bal mee naar buiten ging had hij het spelletje snel door. Er waren veel omheinde plekken waar hij zich heerlijk uit kon leven als er geen andere honden waren. De tijd ging voorbij en inmiddels zijn dit zijn absolute favorieten. Groot of klein, hij komt overal mee aanlopen.
Soms verschijnt hij trots met een megagrote stok in zijn bek, een brede grijns op zijn gezicht alsof hij wil zeggen: “Kijk eens wat ik gevonden heb!” – en met een loopje alsof hij de koning van het bos is.
En dan… het magische woord: bal.
Het is niet alleen het woord, maar ook de vorm, de kleur, het bewegen. Geobsedeerd? Misschien een beetje. Zodra de bal de lucht in gaat, is er maar één missie: de bal redden. Alles en iedereen ontwijkt hij op weg naar zijn doel, tot de bal weer veilig in zijn bek is. De snelheid die hij soms haalt is voor mij niet bij te houden, maar die brede lach op zijn gezicht zegt genoeg: hij heeft de tijd van zijn leven.
Een bal gooien en terugbrengen klinkt simpel, maar ik kan met volle overtuiging zeggen dat mijn viervoeter dit het leukste spel ter wereld vindt, zeker sinds hij ook water heeft ontdekt. De energie die hij laat zien zodra de bal verschijnt is onbeschrijfelijk. Kort gezegd: de bal is zijn grote liefde.
Ga je mee in het verhaal?
Voordat ik mijn drie hartverwarmende redenen deel, wil ik je eerst meenemen naar het begin van mijn avontuur met mijn Zwitserse Herder pup. Vanaf het allereerste moment, de kennismaking, dat ik hem zag, wist ik dat er iets bijzonders aan hem was. Ik heb hem letterlijk zien opgroeien, van dat kleine, ondeugende witte bolletje met nieuwsgierige oogjes tot de vrolijke, energieke, trouwe vriend die hij nu is.
Sinds hij met acht weken oud in huis kwam wonen, is er geen dag meer hetzelfde geweest. Zijn energie, zijn (soms) eigenwijze karakter en zijn eindeloze enthousiasme vullen elke dag met leven en liefde. Lees gezellig mee en neem een kijkje in het leven van mijn altijd enthousiaste viervoeter. Geloof mij, alleen al hem leren kennen, met (bijna) altijd een glimlach op zijn gezicht, is al een feestje op zich.
Ik zal niet alleen regelmatig verhalen delen, maar je ook verrassen met foto’s en filmpjes waarin je hem in actie ziet. Zo neem ik je écht mee op avontuur.
Keuze maken
Mijn avontuur en kennismaking met mijn huidige Zwitserse Herder begon een paar jaar geleden. Het was ruim twee uur rijden om bij de fokker te komen. Ik vertrok van huis in de kou, maar met een blauwe lucht en helder zicht. Onderweg spookten allerlei gedachten door mijn hoofd. Ga ik dit echt doen? Je vrijheid wordt beperkter, en opnieuw die verantwoordelijkheid op je nemen, een pup opvoeden en altijd rekening houden, dat is niet niks.
Was het een vervanging van mijn vorige hond? Is het verstandig om weer voor hetzelfde ras te kiezen? Wil ik dit echt, mijn dagen opnieuw indelen naar een hond in huis? En toch wist ik diep vanbinnen het antwoord al. Was ik anders dit avontuur aangegaan om naar het noorden te rijden.
Ja, natuurlijk wil ik dit. Er is niets trouwer dan een huisgenoot die altijd met je meegaat, alles leuk vindt en onvoorwaardelijk van je houdt. De hondenvrienden weten het, het moment dat je thuiskomt, de blijheid en het enthousiasme als je weer binnen bent. Of je nu 10 minuten of 1 uur weg bent, de blijheid van thuiskomst is altijd een feestje.
Dat is lang geleden
De rit leek eindeloos te duren. Na ruim een uur rijden veranderde het weer; er kwam mist opzetten, de mooie blauwe lucht met een heerlijk zonnetje maakte plaats voor grauwe wolken. Het zicht werd slecht, je kon niet ver vooruit kijken en auto’s gingen langzamer rijden, de kilometers richting het noorden van het land voelden een eeuwigheid te duren. De mist buiten leek precies te passen bij de gedachten in mijn hoofd.
Het laatste uur richting misschien mijn toekomstige pup duurde een eeuwigheid, in deze dikke mist rijden vond ik echt niet leuk. Ik hoorde de stem uit mijn luidspeakers komen waar ik heen moest, heel braaf volgde ik een keer de aanwijzingen (dat doe ik namelijk niet altijd). Rotondes, lange wegen, ik kon niets zien laat staan dat ik een rotonde voor me aan zag komen.
U heeft u bestemming bereikt aan de linkerkant, haha u heeft uw bestemming bereikt? Ik stond midden in een weiland en zag geen 20 meter voor me uit. Opeens zag ik een huis staan, zou dit het zijn?
Ik was inderdaad bij een huis aangekomen. Nou hier moest het zijn, het huis van de fokker, mijn hart klopte ondertussen in mijn keel. De rit die ik net achter de rug had, je kon geen hand voor ogen zien. Eigenlijk moest ik even helemaal bijkomen van de laatste anderhalf uur in de auto, maar mijn nieuwsgierigheid overwon alles. Ik wilde zó graag de pup zien. We hadden elkaar al gesproken, maar dit voelde anders. De fokster was verhuisd, de omgeving nieuw, De omgeving was nieuw, maar de mensen kende ik van elf en een half jaar geleden, toen ik mijn vorige hond bij hen ophaalde. Toen de deur openging, keken we elkaar aan en moesten we allebei lachen. Dat is lang geleden, zeiden we bijna tegelijk.
Mijn vorige Zwitserse herd
Iedereen die ooit een hond heeft verloren, weet wat ik bedoel als ik zeg dat het verdriet overweldigend was toen hij overleed. We konden met elkaar lezen en schrijven; één blik was genoeg. Zijn verlies brak mijn hart, en lange tijd dacht ik: nooit meer. De maanden daarna waren een moeilijke tijd, het gemis was zo groot!
Ik liet hem cremeren, en alles was mooi en respectvol geregeld. Toch was de dag dat ik hem mee naar huis mocht nemen ontzettend zwaar. Ooit liep ik met een hond van ruim veertig kilo, nu hield ik een klein doosje in mijn handen dat zwaarder voelde dan ooit. Hij kreeg thuis zijn eigen plekje, voor altijd.
Tijdens die stille periode veranderde de wereld om ons heen. Thuiswerken werd normaal, en ik merkte hoe erg ik het gezelschap en het naar buiten gaan miste. Geen uitlaatmomenten, geen vrolijk gekwispel. Al die kleine dingen bij elkaar maakten dat ik opnieuw begon na te denken. En zo stond ik, na zoveel jaren, opnieuw voor de deur bij de fokker.
Een puppybijeenkomst vol witte wolkjes
Eenmaal binnen wist ik niet wat ik zag. Eerst zag ik de mamahond, echt prachtig, maar toen hoorde ik al die kleine geluidjes verderop. En ja hoor, daar waren ze: negen kleine witte hondjes die nieuwsgierig door de ren in de woonkamer huppelden. Jeetje ik was gewend om 1 hond in huis te hebben, maar zoveel kleine hondje en daarnaast de volwassen honden die daar rondliepen. Voor me gevoel was ik in een paradijs aangekomen.
Overal waar ik keek, kleine en grote Zwitserse Herders. Mijn hart maakte een sprongetje. Keuze maken? Probeer maar nee te zeggen als je dat allemaal voor je ziet en zo graag een pup wil. Terwijl ik daar stond en ze observeerde, voelde ik het al: hier loop ik niet meer weg zonder hond. De keuze was gemaakt. Eigenlijk wilde ik ze allemaal wel meenemen, maar ja ze worden groot. Je zal hopelijk begrijpen dat ik hier wel even ben blijven hangen, in dit paradijs.
Ik gaf aan welk karakter ik zocht, en op basis van karaktertesten werd mijn pup voor mij uitgekozen. Twee weken later mocht ik hem ophalen. Vanaf dat moment begon ons avontuur, een avontuur dat elke dag mooier wordt.
Van kleine pup tot volwassen vriend
Mijn kleine pup groeide snel, zijn lichaam veranderde, maar dat heerlijke puppygeluid en speelse gedrag bleven nog lang. Andere honden waren het leukst, vooral als hij ermee kon rennen en spelen. Alles wat bewoog, was een uitnodiging tot plezier, zelfs vliegende blaadjes. En tot op de dag van vandaag is hij nog steeds die vrolijke, energieke hond uit duizenden. Superlief, nieuwsgierig en met een glimlach die iedereen om hem heen aansteekt.
We hebben hondencursussen gevolgd vanaf dat hij 4 maanden was, het ging in het begin nog spelenderwijs. Dit alles was op een groot omheind veld, waar meerdere groepen les kregen. Deze vrolijke viervoeter liet de mensen daar echt lachen en mij met zweet op m’n rug staan. Op het moment dat de honden even los moesten liggen om een commando op te volgen kreeg mijn hond het elke week weer voor elkaar om mij voor gek te zetten. Eén keertje kan gebeuren, misschien 2 keer, maar niet elke week.
Hij vloog over het veld zodra die de kans kreeg, waar ik dan achterbleef met zweet op m’n rug en stoom uit mijn oren, hij deed het elke keer weer. Geïrriteerd en eigenlijk boos, maar dat mocht je niet laten merken want je moest hem belonen als hij terugkwam, juist als hij terugkwam. 8 van 10 keer kon ik zelf over het veld om hem ergens op te halen, luisteren deed hij namelijk niet.
Netjes naast lopen, was ook een onderdeel. Er werd aangeraden om een snoepje in je handen te houden zodat de hond meeloopt en alleen op jou focust. Ja hij liep mee, maar wel met z’n kop naar de andere honden toe. Als ik een snoepje voor zijn neus hield en hij netjes meeliep, nam hij aan de zijkant van zijn bek het snoepje aan maar bleef gefocust op andere honden. De trainers hadden echt lol om hem, ze wisten niet wat ze zagen hoe hij deed. Voor mij was het wat minder leuk, maar achteraf kan ik er zeker heel hard om lachen. Ik hield mijn hart vast wat de toekomst zou brengen.
Karakter en eigenschappen
Het leven met een Zwitserse Herder is nooit saai. Hij is een echte avonturier, net als ik trouwens. Hij is niet zomaar een huisdier voor mij; hij is een medereiziger, mijn avonturenmaatje en mijn trouwe, beste vriend die bijna altijd met een lach op zijn gezicht rond- en meeloopt.
Met zijn mooie witte vacht, lichtbruine ogen en eindeloze energie brengt hij een ongekende vreugde in mijn leven. We hebben al talloze kilometers afgelegd; door bossen, over heuvels, duinen en langs de kustlijn. Zodra de deur opengaat, stappen we samen in het avontuur van de buitenwereld, niet wetend wat ons te wachten staat. Elke stap is een herinnering, elk pad vertelt zijn eigen verhaal.
De Zwitserse herder staat bekend om zijn zachte karakter, zo ook deze hond. Het is een intelligente, energieke en vriendelijke hond die heel erg aanhankelijk is. Alleen zijn vind hij niet zo leuk en hij is altijd weer dolblij als er iemand thuis is. Slapen is heerlijk, maar alleen als hij echt moe is. Rennen en spelen zijn de favoriete hobby’s van deze viervoeter. Waar we ook zijn, op het moment dat we een Zwitserse herder tegenkomen staan zijn oren gespitst en laat hij alles los. Als het mogelijk is zal deze heel enthousiast begroet worden, hij is namelijk oprecht blij om zijn soortgenoot tegen te komen.
Het karakter van deze hond is goud. Dit is dan ook 1 van de redenen waarom ik toch weer voor dit ras heb gekozen. Ik was bang dat ik vergelijkingen ging maken, maar dat doe ik helemaal niet omdat deze viervoeter anders is in gedrag. Zijn speelse, gevoelige en avontuurlijke karakter maken hem een prachthond.
“Elke stap is een herinnering, elk pad vertelt zijn eigen verhaal.”
Mijn Zwitserse herder zijn favoriet
Op een gegeven moment was het zover: de stokken en ballen in beeld. Het eerste moment dat er een bal mee naar buiten ging had hij het spelletje snel door. Er waren veel omheinde plekken waar hij zich heerlijk uit kon leven als er geen andere honden waren. De tijd ging voorbij en inmiddels zijn dit zijn absolute favorieten. Groot of klein, hij komt overal mee aanlopen.
Soms verschijnt hij trots met een megagrote stok in zijn bek, een brede grijns op zijn gezicht alsof hij wil zeggen: “Kijk eens wat ik gevonden heb!” – en met een loopje alsof hij de koning van het bos is.
En dan… het magische woord: bal.
Het is niet alleen het woord, maar ook de vorm, de kleur, het bewegen. Geobsedeerd? Misschien een beetje. Zodra de bal de lucht in gaat, is er maar één missie: de bal redden. Alles en iedereen ontwijkt hij op weg naar zijn doel, tot de bal weer veilig in zijn bek is. De snelheid die hij soms haalt is voor mij niet bij te houden, maar die brede lach op zijn gezicht zegt genoeg: hij heeft de tijd van zijn leven.
Een bal gooien en terugbrengen klinkt simpel, maar ik kan met volle overtuiging zeggen dat mijn viervoeter dit het leukste spel ter wereld vindt, zeker sinds hij ook water heeft ontdekt. De energie die hij laat zien zodra de bal verschijnt is onbeschrijfelijk. Kort gezegd: de bal is zijn grote liefde.
De zee en het strand
Naast de bal is er nog iets wat hem dolgelukkig maakt: het strand en de zee.
Maar eerlijk is eerlijk, welke hond houdt daar nu niet van?
Het eerste jaar konden we niet vaak naar het strand, maar de keren dat we gingen, genoot hij met volle teugen. Al moest hij toen nog niets van de zee weten. Water was voor hem drinken, zo ook de zee. De golven vond hij al helemaal raar.
Inmiddels zijn we er regelmatig te vinden, in elk jaargetijde. Een frisse neus halen, pootjes in het zand, en dat gevoel van vrijheid, in 1 woord, heerlijk.
De zee is soms kalm, soms wild met hoge golven. De eerste keer dat de golven over hem heen sloegen, wist hij niet waar hij het zoeken moest, maar dat heeft hem er gelukkig nooit van weerhouden om terug te gaan. Al heeft hij het die bewuste dag wel achter zich gelaten.z In de zomer én in de winter staat hij met dezelfde glimlach in de zee. Het heeft bijna 2 jaar geduurd voordat hij verder de zee in ging om te zwemmen.
Zwemmen en zonnen
Zwemmen vindt hij fantastisch. Maar een badje in de tuin? Absoluut niet. Daar kun je niet in plonzen of gek doen.
In de zomer, als het warm is, ligt hij liever naast me in de volle zon. Je zou denken dat hij daarna verkoeling zoekt in het badje, maar nee hoor, meneer blijft gewoon liggen hijgen, met die tevreden blik alsof het allemaal prima is. Gelukkig ligt er genoeg ander waterspeelgoed in de tuin waar hij wél enthousiast gebruik van maakt.
Tot slot
Elke dag met mijn Zwitserse Herder is een nieuw avontuur, vol kleine momenten die mijn hart doen smelten. Soms is het een blik, een kwispel of dat vrolijke gespeel door het huis, maar elke keer weet ik weer waarom ik destijds voor hem koos.
Volgens mij heb ik hem heel goed omschreven en heb ik eigenlijk meerdere redenen gegeven waarom ik zo gek ben op dit ras. In mijn ogen is een hond de trouwste vriend die je kan hebben en dat bewijst mijn hond keer op keer. Wat ik zie met mijn beide Zwitserse herders, ze zijn trouw, tikkeltje eigenwijs, energiek en super lief. Kortom een hond naar mijn hart.
Hij is niet zomaar een hond; hij is mijn kameraad, mijn reisgenoot, mijn wandelmaatje en een stukje van mijn hart.
Ik hoop dat je, door mijn