Stap in, lees mee en ga mee op avontuur, ik wil je eerst meenemen naar het begin van mijn avontuur met mijn Zwitserse herder pup.
Vanaf de allereerste kennismaking wist ik dat er iets bijzonders aan hem was. Ik heb hem zien opgroeien, van dat kleine, ondeugende witte bolletje met nieuwsgierige bruine oogjes tot de vrolijke, energieke en trouwe vriend die hij nu is.
Sinds hij met acht weken oud in huis kwam wonen, is er geen dag meer hetzelfde geweest. Zijn energie, zijn (soms) eigenwijze karakter en zijn eindeloze enthousiasme vullen elke dag met leven en liefde.
Lees gezellig mee en neem een kijkje in het leven van mijn altijd enthousiaste viervoeter. Geloof mij, alleen al hem leren kennen, met (bijna) altijd een glimlach op zijn gezicht, is al een feestje op zich.
Ik zal niet alleen regelmatig verhalen delen, maar je ook verrassen met foto’s en filmpjes waarin je hem in actie ziet. Zo neem ik je écht mee op avontuur.
Mijn kennismaking met dit bolletje wol
Mijn avontuur en kennismaking met mijn huidige Zwitserse Herder begon een paar jaar geleden. Het was ruim twee uur rijden om bij de fokker te komen. Ik vertrok van huis in de kou, maar met een blauwe lucht en helder zicht. Onderweg spookten allerlei gedachten door mijn hoofd. Ga ik dit echt doen? Je vrijheid wordt beperkter, en opnieuw die verantwoordelijkheid op je nemen, een pup opvoeden en altijd rekening houden, dat is niet niks.
Was het een vervanging van mijn vorige hond? Is het verstandig om weer voor hetzelfde ras te kiezen? Wil ik dit echt, mijn dagen opnieuw indelen naar een hond in huis? En toch wist ik diep vanbinnen het antwoord al. Was ik anders dit avontuur aangegaan om naar het noorden te rijden. Ja, natuurlijk wil ik dit. Er is niets trouwer dan een huisgenoot die altijd met je meegaat, alles leuk vindt en onvoorwaardelijk van je houdt. De hondenvrienden weten het, het moment dat je thuiskomt, de blijheid en het enthousiasme als je weer binnen bent. Of je nu 10 minuten of 1 uur weg bent, de blijheid van thuiskomst is altijd een feestje.
De autorit naar de fokker
De rit leek eindeloos te duren. Na ruim een uur rijden veranderde het weer; er kwam mist opzetten, de mooie blauwe lucht met een heerlijk zonnetje maakte plaats voor grauwe wolken. Het zicht werd slecht, je kon niet ver vooruit kijken en auto’s gingen langzamer rijden, de kilometers richting het noorden van het land voelden een eeuwigheid te duren. De mist buiten leek precies te passen bij de gedachten in mijn hoofd.
Het laatste uur richting misschien mijn toekomstige pup duurde een eeuwigheid, in deze dikke mist rijden vond ik echt niet leuk. Ik hoorde de stem uit mijn luidspeakers komen waar ik heen moest, heel braaf volgde ik een keer de aanwijzingen (dat doe ik namelijk niet altijd). Rotondes, lange wegen, ik kon niets zien laat staan dat ik een rotonde voor me aan zag komen.
U heeft u bestemming bereikt aan de linkerkant, haha u heeft uw bestemming bereikt? Ik stond midden in een weiland en zag geen 20 meter voor me uit. Opeens zag ik een huis staan, zou dit het zijn?
Ik was inderdaad bij een huis aangekomen. Nou hier moest het zijn, het huis van de fokker, mijn hart klopte ondertussen in mijn keel. De rit die ik net achter de rug had, je kon geen hand voor ogen zien. Eigenlijk moest ik even helemaal bijkomen van de laatste anderhalf uur in de auto, maar mijn nieuwsgierigheid overwon alles. Ik wilde zó graag de pup zien. We hadden elkaar al gesproken, maar dit voelde anders. De fokster was verhuisd, de omgeving nieuw, De omgeving was nieuw, maar de mensen kende ik van elf en een half jaar geleden, toen ik mijn vorige hond bij hen ophaalde. Toen de deur openging, keken we elkaar aan en moesten we allebei lachen. Dat is lang geleden, zeiden we bijna tegelijk.
Mijn vorige Zwitserse herder
Iedereen die ooit een hond heeft verloren, weet wat ik bedoel als ik zeg dat het verdriet overweldigend was toen hij overleed. We konden met elkaar lezen en schrijven; één blik was genoeg. Zijn verlies brak mijn hart, en lange tijd dacht ik: nooit meer. De maanden daarna waren een moeilijke tijd, het gemis was zo groot!
Ik liet hem cremeren, en alles was mooi en respectvol geregeld. Toch was de dag dat ik hem mee naar huis mocht nemen echt onwijs zwaar. 1,5 Week geleden liep ik met mijn maatje van ruim veertig kilo, nu hield ik een klein doosje in mijn handen dat zwaarder voelde dan ooit. Hij kreeg thuis zijn eigen plekje, voor altijd!
De moeilijke tijd ging voorbij, ik koos ervoor om het allemaal op mijn manier te gaan verwerken. Tijdens deze, toch al moeilijke periode, veranderde ook nog is de wereld om ons heen. Thuiswerken werd normaal, ik was nog nooit zo veel thuis geweest tijdens een werkweek. Thuis, in een leeg huis.
Ik merkte hoe erg ik het gezelschap en het naar buiten gaan miste. Geen uitlaatmomenten, geen vrolijk gekwispel. Al die kleine dingen bij elkaar maakten dat ik opnieuw begon na te denken. En zo stond ik, na zoveel jaren, opnieuw voor de deur bij de fokker.
Een puppybijeenkomst vol witte wolkjes
Eenmaal binnen wist ik niet wat ik zag, eerst zag ik de mamahond, maar daar kwam ik niet voor en al die geluiden waren toch wat interessanter. En ja hoor, hoe verder ik de woonkamer inliep hoe meer geluid ik hoorde en om de hoek aangekomen daar zag ik 9 kleine witte hondjes rondlopen. Jeetje ik was gewend om 1 hond in huis te hebben, maar zoveel kleine hondjes en dan ook de volwassen honden die rondliepen, dit was een paradijs voor mij. Oh dit was geweldig om te zien, kleine en grote Zwitserse herders om me heen.
En ja daar is het oogcontact en ben ik aan het observeren, hoe leuk is dit zeg. En nu nog twijfelen, nou sorry dat kan niet meer. De knop is om, de keuze is gemaakt. Niet wetend wat me te wachten stond en helemaal verliefd op al die kleine beestje die daar rondliepen, maakte ik de afspraak om hem 2 weken later op te halen. Ik had aangegeven wat voor karakter ik graag in mijn hond zou terug willen zien, er werden namelijk verschillende testen afgenomen waardoor er onder andere kan worden gekeken wat voor karakter de hond heeft.
Ik gaf aan welk karakter ik zocht, en op basis van karaktertesten werd mijn pup voor mij uitgekozen. Twee weken later mocht ik hem ophalen. Vanaf dat moment begon ons avontuur, een avontuur dat elke dag mooier wordt.
Van kleine pup tot volwassen vriend
Mijn kleine pup groeide snel, zijn lichaam veranderde, maar dat heerlijke puppygeluid en speelse gedrag bleven nog heel lang. Sommige commando’s kende hij, maar alleen als het hem uitkwam. Andere soortgenoten waren (én zijn nog steeds) het leukst, vooral als hij samen kon rennen en spelen.
Alles wat bewoog, was een uitnodiging om er een spelletje van te maken, of het vogel of blaadje was, het bewoog dus reden genoeg om te spelen. Tot op de dag van vandaag zijn blaadjes nog steeds interessant, de vogels laat hij inmiddels links liggen.
Zijn energieke en vrolijke karakter geven zoveel positieve energie dat je alleen maar vrolijk van hem kan worden. De brede lach op zijn bek als we buiten zijn. Hij is gewoon superlief, nieuwsgierig een een hond uit duizenden.
Kennismaking met de hondenschool
We hebben hondencursussen gevolgd vanaf dat hij 4 maanden oud was. Het begon allemaal spelenderwijs en voor en na de les mochten alle pups, op een afgesloten terrein, met elkaar spelen. Het cursusveld was een groot veld met een hek waar de honden niet uit konden komen. Op het veld werden op zaterdag meerdere lessen gegeven, voor verschillende groepen. Deze vrolijke viervoeter liet de mensen daar echt lachen en ik stond daar af en toe met stoom uit m’n oren alles maar aan te horen.
Op het moment dat de honden even los moesten liggen, om een commando op te volgen kreeg mijn hond het elke week weer voor elkaar om mij voor gek te zetten. Thuis ging het oefenen prima, maar op het veld was het gewoon een drama. Eén keer kan gebeuren, misschien 2 keer, maar niet elke week alle weken lang. Hij vloog over het veld zodra de kans dáár was en dat was minimaal 1 keer per les.
Ja en roepen en roepen, maar die bananen zaten zo diep in z’n oren daar reageerde hij echt niet op, zelfs niet voor snoepjes. Dan denk je, ja dat kan gebeuren, maar iemand die zijn hond niet goed vast heeft zal het er niet mee eens zijn. Er waren altijd wel 2 of 3 honden die dat spelletje heel leuk vonden. Nou daar gaat de kostbare tijd van de trainers. Ik mocht niet laten merken dat ik boos was, want ik moest hem belonen dat hij helemaal zelf was teruggekomen…
Netjes naast lopen was ook een onderdeel. Er werd aangeraden om een snoepje in je handen te houden zodat de hond meeloopt en allen op jou focust. Ja hij liep mee, maar wel met z’n kop naar de andere honden toe. Als ik een snoepjes voor zijn neus hield, hij netjes meeliep, nam hij aan de zijkant van zijn bek het snoepje aan maar bleef gefocust op andere honden. De trainers hadden echt lol om hem, ze wisten niet wat ze zagen, op de manier hoe hij dit deed. Blijven oefenen, ja zal ik doen. Ik hield mijn hart vast voor de toekomst, hij was nu nog niet uitgegroeid.
Karakter en eigenschappen
Het leven met een Zwitserse herder is nooit saai, hij is een ware avonturier, net als mij trouwens. Hij is niet zomaar een huisdier voor mij, hij is een medereiziger, mijn avonturenmaatje en mijn trouwe wandelmaatje die bijna altijd met een lach op zijn gezicht rond- en meeloopt. En niet te vergeten; vooral altijd klaarstaat voor een wandeling.
Het is een prachtbeest in karakter en uiterlijk, met zijn mooie witte vacht, zijn lichtbruine energieke ogen, eindeloze energie, zijn altijd lachende kop en natuurlijk zijn kwispelende staart brengt hij een ongekende vreugde in mijn leven. We hebben ondertussen al talloze kilometers afgelegd, door bossen, over heuvels, duinen en langs de kustlijn. Zodra de deur opengaat stappen we in het avontuur van de buitenwereld, niet wetend wat ons te wachten staat. Elke stap is een herinnering, elk pad geeft een ander beeld en vertelt een ander verhaal.
De Zwitserse herder staat bekend om zijn zachte karakter, zo ook deze hond. Het is een intelligente, energieke en vriendelijke hond die heel erg aanhankelijk is. Alleen zijn vind hij niet zo leuk en hij is altijd weer dolblij als er iemand thuis is. Slapen is heerlijk, maar alleen als hij echt moe is. Rennen en spelen zijn de favoriete hobby’s van deze viervoeter. Waar we ook zijn, op het moment dat we een Zwitserse herder tegenkomen staan zijn oren gespitst en laat hij alles los. Als het mogelijk is zal deze heel enthousiast begroet worden, hij is namelijk oprecht blij om zijn soortgenoot tegen te komen.
Het karakter van deze hond is goud. Dit is dan ook 1 van de redenen waarom ik toch weer voor dit ras heb gekozen. Ik was bang dat ik vergelijkingen ging maken, maar dat doe ik helemaal niet omdat deze viervoeter anders is in gedrag. Zijn speelse, gevoelige en avontuurlijke karakter maken hem een prachthond.
Elke stap is een herinnering, elk pad vertelt zijn eigen verhaal
Mijn Zwitserse herder zijn favoriet
Op een gegeven moment was het zover: de stokken en ballen kwamen in beeld. Het eerste moment dat er een bal mee naar buiten ging had hij het spelletje snel door. Er waren veel omheinde plekken waar hij zich heerlijk uit kon leven als er geen andere honden waren. De tijd ging voorbij en inmiddels zijn dit zijn absolute favorieten. Groot of klein, hij komt overal mee aanlopen.
Soms verschijnt hij trots met een megagrote stok in zijn bek, een brede grijns op zijn gezicht alsof hij wil zeggen: “Kijk eens wat ik gevonden heb!” – en met een loopje alsof hij de koning van het bos is.
En dan… het magische woord: bal.
Het is niet alleen het woord, maar ook de vorm, de kleur, het bewegen. Geobsedeerd? Misschien een beetje. Zodra de bal de lucht in gaat, is er maar één missie: de bal redden. Alles en iedereen ontwijkt hij op weg naar zijn doel, tot de bal weer veilig in zijn bek is. De snelheid die hij soms haalt is voor mij niet bij te houden, maar die brede lach op zijn gezicht zegt genoeg: hij heeft de tijd van zijn leven.
Een bal gooien en terugbrengen klinkt simpel, maar ik kan met volle overtuiging zeggen dat mijn viervoeter dit het leukste spel ter wereld vindt, zeker sinds hij ook water heeft ontdekt. De energie die hij laat zien zodra de bal verschijnt is onbeschrijfelijk. Kort gezegd: de bal is zijn grote liefde.
De zee en het strand
Naast de bal is er nog iets wat hem dolgelukkig maakt: het strand en de zee.
Maar eerlijk is eerlijk, welke hond houdt daar nu niet van?
Het eerste jaar konden we niet vaak naar het strand, maar de keren dat we gingen, genoot hij met volle teugen. Al moest hij toen nog niets van de zee weten. Water was voor hem drinken, zo ook de zee. De golven vond hij al helemaal raar.
Inmiddels zijn we er regelmatig te vinden, in elk jaargetijde. Een frisse neus halen, pootjes in het zand, en dat gevoel van vrijheid, in 1 woord, heerlijk.
De zee is soms kalm, soms wild met hoge golven. De eerste keer dat de golven over hem heen sloegen, wist hij niet waar hij het zoeken moest, maar dat heeft hem er gelukkig nooit van weerhouden om terug te gaan. Al heeft hij het die bewuste dag wel achter zich gelaten. In de zomer én in de winter staat hij met dezelfde glimlach in de zee. Het heeft bijna 2 jaar geduurd voordat hij verder de zee in ging om te zwemmen.
Zwemmen en zonnen
Zwemmen vindt hij fantastisch. Maar een badje in de tuin? Absoluut niet. Daar kun je niet in plonzen of gek doen.
In de zomer, als het warm is, ligt hij liever naast me in de volle zon. Je zou denken dat hij daarna verkoeling zoekt in het badje, maar nee hoor, meneer blijft gewoon liggen hijgen, met die tevreden blik alsof het allemaal prima is. Gelukkig ligt er genoeg ander waterspeelgoed in de tuin waar hij wél enthousiast gebruik van maakt.
Tot slot
Elke dag met mijn Zwitserse Herder is een nieuw avontuur, vol kleine momenten die mijn hart doen smelten. Soms is het een blik met die vragende ogen, een kwispel of dat vrolijke gespeel door het huis, maar elke keer weet ik weer waarom ik destijds voor hem koos.
Volgens mij heb ik hem heel goed omschreven en heb ik eigenlijk meerdere redenen gegeven waarom ik zo gek ben op dit ras. In mijn ogen is een hond de trouwste vriend die je kan hebben en dat bewijst mijn hond keer op keer. Wat ik zie met mijn beide Zwitserse herders, ze zijn trouw, tikkeltje eigenwijs, energiek en super lief. Kortom een hond naar mijn hart.
Hij is niet zomaar een hond; hij is mijn kameraad, mijn reisgenoot, mijn wandelmaatje en een stukje van mijn hart.
Ik hoop dat je, door mijn
Nieuwsgierig naar meer? Bekijk foto’s van zijn eerste puppy avonturen
Wil je meer lezen over de Zwitserse herder in het algemeen?
-
- Wil je meer informatie over onder andere het karakter van de Zwitserse herder? Op onder andere de site van Landelijk honden informatiecentrum kan je veel informatie vinden.
-
- Wil je meer weten hoe het ras is ontstaan, dan is het leuk om dit op de site van Vereniging Zwitserse herder te lezen.