Blog
Dit is zo een dag, dat moet vastgelegd worden en dus reden genoeg om nu een avontuur vast te leggen op papier. Helaas niet van alles foto’s kunnen nemen, maar deze afbeeldingen kunnen er misschien zelf bedacht worden. Met een wandeling in het bos konden de honden rennen en ik rustig wakker worden, gelijk boodschappen halen en dan aan het werk. Het liep wat anders allemaal.
Storm en regen de keus is gemaakt
Het weer is een beetje omgeslagen, de wind is aardig toegenomen, zeg maar gerust, het stormt. Dat niet alleen, af en toe komt de regen met bakken naar beneden, maar de zon is ook soms te zien. Kortom, met dit weer kunnen we beter niet naar het strand gaan. Ik besloot dat we naar het bos zouden gaan, al bedacht ik mij onderweg dat dit met die volle bomen misschien niet zo een goed idee was. Toch reed ik door, want de honden konden dan even lekker rennen en de kleine pup is nog steeds aan het socialiseren dus dat was weer een mooie reden om toch te gaan kijken.
Allemaal vriendjes
De storm van gisteren heeft zijn sporen nagelaten, we waren nog niet in het bos en de stokken en blaadjes vlogen om je oren. De herfst klopt op de deur, er ligt nu echt heel veel op de grond. We liepen een stukje het bos in en daar was hond 1 die vrolijk kwam aangelopen. Ondertussen stond hond 2 er ook en de pup rende overal naar toe, nergens bang voor. De andere hond was ook een pup, dus deze 2 zaten in dezelfde fase al werd die van mij wel heel druk. Dat was wel even een leuk speelmoment. We gingen verder, vrolijk rende ze beiden voor me uit, echt even uitleven. Ondertussen kwam de volgende hond aanlopen die weer enthousiast werd begroet. Met een brokje kreeg ik de pup mee en samen renden ze door de bladeren heen de paden op en af. Elke hond op de route werd vrolijk begroet, groot en klein die pup vond alles leuk.
Stokken en 2 honden
Er lagen stokken genoeg, was de ene stok niet goed dan maar een andere maar mijn Zwitserse herder werd nu kieskeurig. De wind die door het bos ging, de geluiden die je hoorde van de bomen, de bladeren en vooral vallende beukennootjes. De pup doet alles na wat de grote hond doet, zo ook met stokken. Het maakt niet uit of hij een stokje van 10 cm in zijn bek heeft of een grote stok die hij nauwelijks kan dragen maar de pup die vermaakt zich wel. Natuurlijk is het leukste om de grote hond in de weg te zitten en er expres met zijn stok vandoor te gaan. Moe en voldaan kwamen we bij de auto, we hadden iets langer gelopen maar ook veel stilgestaan dus dat was een mooie compensatie.
Instappen en daar gaan we
Zodra we bij de auto zijn en ik deur open springt de grote hond in de auto, hij weet de weg. De kleine pup moet ik nog even uit de bosjes halen, want hij had weer lekkere dingetjes ontdekt. Ik liep met allebei de riemen en mijn telefoon in m’n handen, dat ging niet samen om dan ook de pup nog op te tillen, dus mijn telefoon had ik “even” op het dak neergelegd. De riemen gooide ik achter mijn stoel neer en ja nu waren mijn handen vrij. De pup zette ik in de auto en ze kregen allebei een brokje.
Op naar de supermarkt
De route die ik normaal rij is druk doordat er weer flink aan de weg wordt gewerkt. Dan maar een andere route en over de hobbelige weg heen. Ik wenst een paar wegwerkers nog een fijne dag en reed naar de supermarkt. Eerst een parkeerkaartje uit de automaat en daarna parkeren. Gehaast pak ik mijn tas en loop de supermarkt in, ik moest opschieten, we hadden ook al langer gelopen en moest op tijd thuis zijn. Terwijl ik de supermarkt inloop controleer ik mijn zakken en merk op dat mijn telefoon niet in mijn zak zit. Ik was al gehaast, maar nu brak er paniek uit dus ik rende terug naar de auto.
Huh hij lag ook niet op de bijrijdersstoel, oké even terug. Waar had ik m’n telefoon nog? Ache jee, ja hoor, het lampje brandt. Ik had mijn telefoon op het dak neergelegd voordat ik weg reed. Nou ik sprong in die auto en vloog naar de uitgang. Jeetje, dat kaartje had ik niet gestempeld, geïrriteerd druk ik op het telefoontje, een mannenstem, kan ik u helpen? En ik “ja, ik ben me telefoon net verloren en ik moet terug naar het bos, ik heb niet afgestempeld mag de poort open” roep ik door dat ding heen. Ik was nog niet uitgesproken of de poort ging open.
Onderweg zit ik mezelf helemaal op te vreten, hoe kan ik nou wat op het dak neerleggen? Jeetje dat doe ik echt nooit, maar nooit gewoon. Gehaast en ja met teveel snelheid rij ik terug naar het bos. Op de plek waar ik stond stond nu een andere auto, maar geen telefoon te vinden. Mijn horloge kon niet verbinden dus ik reed ik verder naar de weg waar ik door de bocht was gegaan. Motor draaide en ik spring de auto uit, 2 verdwaasde honden achterlatend. Nou het was groot kruispunt maar een telefoon lag er niet. Er kwam een vrouw aangereden, ik stak me hand op en ze deed haar raam open. ‘Mevrouw heeft u een telefoon gevonden’, vroeg ik aan haar. ‘Nee’ zei ze, maar ik kan je wel bellen. Helemaal hyper ren ik naar mijn auto en haal mijn sleutels eruit en rende terug naar mevrouw. Ik gaf me nummer en ze ging bellen, ik wilde naar de kruising lopen om te kijken of ik hem hoorde. Maar ik hoorde mevrouw opeens praten, er was opgenomen.
Stom verbaasd ren ik weer terug naar mevrouw en krijg ik haar telefoon in mijn handen. Hallo met Kaspar klinkt het aan de andere kant, en ik ‘huh Kapar op mijn telefoon’ ja ik heb u telefoon gevonden en een vriendin gebeld. Ik ga ‘m straks op dat adres afgeven. En ik, nee ik kom ‘m wel halen. We hadden ergens afgesproken, geen idee hoe ik daar moest komen, maar oké ik spring in de auto en ga op zoek naar die school, die mevrouw zei dat ik dat op mijn navigatie kon intypen. Ze had het voor me opgezocht en zei “oh meid ik ben mijn telefoon ook zo vaak kwijt” ik ben blij dat ik kon helpen.
Onderweg naar waar?
Ja klopt, ik hou van het onbekende en niet wetend waar ik terecht kom. Maar deze keer was anders, want wat ben je tegenwoordig zonder je telefoon. Ik had met iemand afgesproken waarvan ik de locatie niet wist en zij hadden mijn telefoon. Ik heb geprobeerd om via de naam van de school mijn navigatie in te stellen, maar dat ging natuurlijk allemaal niet. Ik reed op m’n gevoel naar een plek waarvan ik dacht dat het daar was. Ik reed de wijk in en zag een bloemenstal, als een orkaan kwam ik aangerend en vroeg of zij die school kende. Nu weet ik dat mijn richtingsgevoel goed is, maar deze actie bewees het weer, want ik was er 3 minuten vandaan.
En nu wachten, komen ze echt opdagen of ben ik te laat?
Eindelijk ik was er, maar hoe lang geleden had ik degene gesproken, hij is aan het werk, blijft hij wel wachten ze waren namelijk onderweg naar een klant. Oké 10 minuten gingen voorbij, er kwamen allemaal schoolkinderen aangelopen vanaf het schoolplein. Ik liep op een groepje af en vroeg in het algemeen of ik met iemand zijn telefoon mocht bellen. Ze keken me allemaal met hele grote ogen aan en geloofden niet wat ik zei. Ik vertelde in het kort de situatie en toen begrepen ze mij wel. 1 Scholier bleef staan en twijfelde nog steeds, hij zei ook “nee liever niet”, ik keek naar de auto daar zaten 4 ogen mij aan te staren. Ik dacht, ja wat nu? Ik gaf de autosleutels en zei, kijk er zitten 2 honden in waarvan 1 pup, jij neemt mijn auto als ik met je telefoon weg ren. Op dat moment komt er aan de overkant een man aangelopen, toen zei die “oh het hoeft niet daar is die man”, we zaten hem allemaal aan te kijken, maar die man stapte in zijn auto en reed weg.
Ik propte mijn autosleutels in zijn handen en zei, mag ik nu alsjeblieft bellen. Het koste echt heel veel moeite totdat een vriend zei, je hebt nu de sleutels ze heeft hulp nodig laat haar bellen. Eindelijk ik mocht bellen, ik belde mijn eigen nummer en er werd niet opgenomen. Ik voelde me door de grond gaan. Verbaasd kijk ik die scholier aan en zei “er wordt niet opgenomen, wat nu”, hij was allang blij dat hij zijn telefoon terug had en de rest interesseerde hem duidelijk niet. Ik kreeg mijn autosleutel terug en snel fietsten die scholieren weg. Geen telefoon, hoe kan dat nou zal hij gedacht hebben.
Waar wacht ik op, wat voor auto hoe ziet degene eruit?
Minuten leken uren te duren, er kwam een auto aan, wat logisch is want het een drukke brede weg. De bestuurder ging parkeren en bleef in de auto zetten, dat is ‘m, dacht ik. Ik liep naar die wagen toe en de bestuurder deed het raam naar beneden. Ik vroeg of hij een telefoon had gevonden, of ik deze zin in het Engels wilde zeggen want hij begreep mij niet. Pfff nou ik had me antwoord al, het was ‘m niet, want degene aan de telefoon praatte echt Nederlands. Teleurgesteld liep ik naar mijn auto, waar 4 ogen mij vragend aankeken wat ik toch allemaal aan het doen was en of we eindelijk naar huis konden om te eten.
Ja hoor, nu stopt er een busje, zal dat ‘m zijn? Ik zie iemand uitstappen maar de bestuurder bleef nog zitten. Er kwam iemand aanlopen en toen stapte ik maar uit. Hi riep ik, ja we hebben je gevonden hoor ik ‘m naar zijn collega roepen. De bestuurder kwam daarna aangelopen met mijn avontuurlijke telefoon. Oh wat was ik blij, echt zo blij, pasjes alles zat erin. Ik was echt heel dankbaar en vroeg ik iets kon doen of wat aan kon bieden. Dit hoefde niet, ze wisten zelf wat het was als je je telefoon verliest en weer terug kreeg. Terwijl hij hem aan mij geeft zegt ie, ja sorry, we zijn er wel over heen gereden en die auto’s voor mij ook. Ik kijk naar mijn scherm en zie van links naar rechts een scheur in mijn telefoon, mijn leren hoesje is verkreukeld, huh hoe dan?
Wat is er nou eigenlijk gebeurd?
Terwijl ik naar mijn gekreukte hoesje kijk, zie ik een half pasje uit de zijkant steken. Meneer heeft nog meer stukjes in zijn handen, mijn pasjes die in mijn hoesje zaten hebben dit avontuur helaas niet overleeft. Eigenlijk kon dat mij niets schelen, want ik had mijn telefoon terug. Alleen die barst in mijn nieuwe telefoon vond ik wat minder.
Wat ik mij heel erg afvroeg, want waar ik parkeer is het best wel afgelegen en op het moment dat ik de eerste bochten nam kwam ik op een doorgaande weg, waar hebben jullie mijn telefoon gevonden. Het antwoord verbaasde mij heel erg, want dat betekend dat mijn telefoon de eerste bocht nog gewoon op het dak lag, maar toen ik de hobbeltegels overging is die gevallen en dat was ongeveer 100 meter verderop.
De andere vraag die ik had, ik ben nieuwsgierig, hoe hadden jullie de telefoon ontgrendeld? Meneer keek mij lachend aan en zei, het scherm was niet op slot. Ja dat kan kloppen, want ik had de parkeermeter en mijn wandelapp uitgezet. Ze hadden het nummer gebeld wat ik vaak belde, maar daar werd niet opgenomen. Via de app kwam er toen contact en kregen ze een adres waar de telefoon heengebracht kon worden. Totdat ik belde en we op deze plek hadden afgesproken.
Het gesprek duurde 10 á 15 minuten, daarna besloten we onze eigen weg weer te vervolgen. Mijn rijbewijs is het enige pasje wat dit avontuur heeft overleeft.
Een telefoon en foto’s
Met een brede glimlach kwam ik bij mijn auto aan, waar nu toch wel 2 ongeduldige honden zaten te wachten. Ze kregen allebei een brokje en ik pakte nog een keer mijn telefoon erbij met mijn pasjes. Mijn hoesje zag er echt niet uit, nou daar had ik allang vrede mee. Foto’s het ging mij echt om mijn foto’s. Oh ik werd helemaal gek, nee niet mijn foto’s, omdat er heel veel foto’s van de pup opstaan toen hij net thuis arriveerde. Jaja ik weet het, je kan het ook in de Cloud zetten. Deze telefoon is net nieuw, ik heb verschillende Cloudabonnementen en heb expres een telefoon met veel geheugen genomen zodat ik dit niet weer in een Cloud moet zetten.
Ik heb ook niet alle apps op mijn telefoon staan, maar vandaag was daar dat moment van de waarheid. Dit gaat mij natuurlijk niet nog een keer gebeuren en zal daarom een back-up gaan maken, dan weet ik dat ik niet meer in paniek zal zijn als mijn telefoon ooit nog van een dak valt.
Storm of niet, even uitwaaien
We waren ondertussen alweer een tijdje verder en de pup moest nodig weer even de auto uit. Maar ja, ik wist ook niet dat dit allemaal ging gebeuren. Ik wilde richting huis rijden, maar de energie die in mij zat door alles moest er echt even uit. We reden regelrecht naar het strand toe, met deze wind konden we alle 3 even goed uitwaaien. De grote hond werd helemaal blij toen hij merkte dat we naar het strand gingen. De golven waren goed te zien en het waren er veel, ja hier hou ik van.
Snel parkeerde ik de auto en liepen we richting het strand, het was rustig een enkeling die zich ook aan dit weer waagde. Allebei de honden waren blij, via de grote tegels liepen we richting de zee. De honden helemaal blij achter elkaar aan. Nou dat uitwaaien werkte wel, want je kon niet recht lopen. Die kleine pup had dit nog nooit meegemaakt en rende als een dolle heen en weer, met af en toe een windvlaag waardoor hij de controle verloor.
Maar de wind was blijkbaar niet genoeg, want opeens kwam het weer uit het niets met bakken naar beneden. Stonden we dan vlakbij de zee en het was een stukje teruglopen. De pup wist niet waar die het zoeken moest en kwam naar me toe gerend, ik deed me jas open en boog over hem heen zodat hij zo min mogelijk wind en regen voelde. Als dank kreeg ik een lik onder m’n kin, dus hij was wel degelijk blij. Ik heb hem opgetild en we zijn het stuk teruggelopen. Zo eigenwijs als dat hij is, wilde hij zelf lopen. Haha nou toen schrok die even doordat hij de volle laag kreeg. We zijn met z’n drieën naar de auto gerend, om daarna windvrij naar huis konden rijden.
Thuisgekomen heb ik alles uit mijn telefoonhoesje gehaald en ontdekte nog meer kapotte pasjes. Ik heb de personen gebeld die waren gebeld door de vinder van mijn telefoon. Nieuwe pasjes aangevraagd en daarna aan het werk gegaan, veel te laat, maar daar waren de omstandigheden naar.
