De lucht vertelt verhalen die alleen de vroege vogels horen
Het begin van een nieuwe dag
Elke dag opnieuw, goed of slecht weer. De zon gaat weer stralen voor of achter de wolken. Ik ben nou niet echt een ochtendmens, maar als ik weet dat de timing goed is dan sta ik heel snel buiten om van de zonsopkomst te genieten. Een gedeelte van het jaar zie ik het als ik onderweg ben, dan zit ik even in mijn eigen bubbel als ik zie dat de lucht zo mooi kleurt.
De straatverlichting is nog aan en je ziet een donkere lucht met in de verte een beetje licht aan de horizon. Het is rustig op straat en we lopen op ons eigen tempo langs de huizen en het water. Het is windstil en je voelt dat het warm gaat worden vandaag. Het looptempo gaat omhoog totdat we bij het volgende grasgedeelte zijn. Hier kan mijn wandelmaatje zijn neus opwarmen voordat we bij het natuurgebied zijn.
De tijden van de zonsopkomst
De lente en zomer, echt heerlijk in de ochtend, het is vroeg licht en de dag is toch anders dan in de herfst en winter. Maar ieder jaargetijde heeft zijn charmes dus mij hoor je hier niet over. Laat ik eerlijk zijn, die weet ik allemaal niet uit mijn hoofd.. Maar die hou ik wel degelijk in de gaten voor de momenten dat ik naar buiten toe ga.
De jaargetijden veranderen niet alleen de kleuren in de straten en in de gebieden waar ik loop, maar ook hoe laat de zon op komt en weer onder gaat.
Wil je ook de tijden van de zonsopkomst bekijken? De tijden zijn onder andere te vinden op buitenradar.nl. Er zijn nog een tal van mogelijkheden, dit is een fijne site in gebruik.
Het bruggetje over, camera in de hand
Bij enkele huizen hoor je de hond blaffen als we stilletjes voorbij lopen, honden hebben gewoon superoren. Na onze wandeling door de wijk lopen we het bruggetje over en zijn we eindelijk bij het losloopgebied aangekomen. Vanuit de woonwijk sta je midden in de natuur met een wijds uitzicht. Aan de linkerkant een grote waterpartij met strand, waar zomers geen plekje vrij is. Aan de rechterkant twee kleinere waterpartijen waar veel vogels zitten. Op deze plek met zo een uitzicht ben ik gelijk wakker, vooral als de lucht gaat kleuren en ik de zon boven de grond zie uitkomen. Ik sta gelijk met mijn camera in mijn handen.
Spelen met de bal en ik met de camera
Mijn wandelmaatje vermaakt zich wel onderweg, vooral als hij los mag gaan lopen. Dat geeft mij de gelegenheid om m’n eigen dingetjes even te doen, foto’s maken. De ene keer verschijnt er een witte schim in mijn beeld, de andere keer poseert hij voor de camera. Tijdens het spelen lopen we de zonsopkomst tegemoet, op het moment dat de zon opkomt zoek ik toch even een plekje om de juiste positie in te nemen.
Vooral in de herfst of vroege lente kom ik onderweg fotografen tegen die deze plek als foto locatie gebruiken. Door de grote vogelplas en aparte vogels die hier in de lente broeden is dit sowieso een gewilde plek onder fotografen. Maar het decor wat deze plek heeft is toch eigenlijk wel heel bijzonder.
Het gevoel van vrijheid
Op het moment dat we over het bruggetje wandelen lijkt het wel of er een knop omgaat. De wijk, volgebouwd met huizen en dan sta je opeens midden in een gebied waar je oneindig kan rondkijken en waar de stilte overheerst zo vroeg op de morgen. Het water is het ene moment helemaal stil. Met de wind erbij lijkt het in de schemer wel een spookgebied. De lucht is lichter aan het worden en de eerste vogels laten zich horen. Met een opkomende zon, de vogels die ontwaken, een vrolijke en energieke Zwitserse herder om me heen heb ik een geluksmomentje en een heerlijk gevoel van vrijheid.
Even helemaal niets, stilte om me heen, een lichte lucht met opkomende zon en nergens aan denken. Ondanks dat er een drukke dag op de planning staat. Juist daarom wil ik elke ochtend genieten van dat moment, mijn vrijheid. Een ochtendmens ben ik niet, maar op de één of andere manier krijg ik altijd een blij gevoel als ik dat bruggetje zie en aan de andere kant sta van dat bruggetje, bij dat wijde uitzicht.
De wereld wordt pas echt mooi als ze langzaam wakker wordt
Een nieuwe dag voor de vogels
Het is stil, de vogels schrikken van de steentjes onder mijn voeten en elk stukje wat ik naast het riet loop komen de vogels met getsjilp uit het riet gevlogen, om vervolgens achter mij weer in het riet te landen. Onderweg hou ik de lucht in de gaten wat er gaat gebeuren, soms zie je al dat de lucht gaat schilderen, maar niet altijd. Op het moment dat ik onder een gekleurde lucht loop voel ik me zo klein, overal waar je kijkt is kleur, niemand om me heen. Dan voel ik mij een klein gelukkig mensje op deze wereld.
Kleurt de lucht wel of niet
Mijn wandelmaatje springt vrolijk om me heen. Het pad is vertrouwd, de lucht niet. De lucht boven ons verandert langzaam van tint. Langzaam verschijnt er kleur, voorzichtig, alsof de hemel nog niet helemaal wakker is. Rond de zon gloeit een zachte gloed, heel subtiel, maar genoeg om mij even stil te laten staan. Daarna schuift de bewolking er rustig overheen, alsof ze zegt: genoeg voor vandaag.
Camera en vogels
Langzaam begint het vogel gekwetter de overhand te nemen van de stilte. Alsof iedereen nu wakker moet worden, het is licht en de zon is op. Alle soorten, maten en kleuren zijn bij deze vogelplas te vinden en ik probeer altijd wat nieuws te ontdekken. Dat houdt de wandeling ook leuk. Mijn wandelmaatje weet de weg die loopt een stuk voor me uit. Ik neem de tijd om te kijken of ik nog bijzondere momenten zie. Langslopen zonder foto te maken dat zal in ieder geval zeker niet gebeuren.
Zie ik geen bloemen of andere onderwerpen dan focus ik me op de vogels. Het gaat mij erom dat ik foto’s kan maken. Het lijkt misschien altijd hetzelfde, maar dat is het zeker niet. Af en toe denk ik ook, weer hetzelfde rondje. Maar juist met hetzelfde rondje let ik ook op andere dingen waar ik dan weer een fotomoment uithaal. Er is altijd wel iets wat ik met mijn camera kan vastleggen.
Soms leg ik niet vast wat ik zie, maar wat ik voel
Bij het volgende bruggetje wacht de dag ons alweer op
Het gekwetter van de vogels laat ik achter mij en ondertussen is mijn wandelmaatje ook weer terug van zijn speurtocht. Hij weet dat het einde rondje is en blijft nu in de buurt lopen. Het is ondertussen al aardig licht en de straatlantaarns zijn ondertussen uit. De laatste momenten langs deze grote plas en de rust om ons heen.
We lopen het bruggetje over en de eerste auto’s komen voorbij rijden, ja de dag is weer begonnen. Wij hebben onze ronde gehad en het eerste leven op straat is weer zichtbaar. De bal neem ik over en samen lopen we weer naar huis toe. Onderweg probeer ik nog wat van de lucht mee te pakken, maar mijn uitzicht verdwijnt door de huizen.
Hoe dichter we bij huis komen, hoe drukker het word. We komen ook de eerste buurtgenoten met hond tegen, nou de dag is echt weer begonnen. Met deze toch zijn we de dag weer lekker gestart. De drinkbak wordt weer gulzig leeggedronken als we thuiskomen.
Mijn wandelmaatje heeft geen woorden nodig om te zeggen dat hij geniet
Waar de wereld nog slaapt
De eerste zonnestralen verdwijnen langzaam achter ons terwijl het geluid van de vogels wegebt. Mijn wandelmaatje loopt tevreden naast me, zijn energie eruit, mijn hoofd leeg. De lucht is weer gewoon lucht geworden, maar het gevoel van de ochtend blijft nog even hangen. Dit is waarom ik zo graag vroeg op pad ga: even helemaal los van de wereld, alleen wij, het licht, de lege straten en de rust om me heen. Een nieuwe dag is begonnen, en wij hebben het mooiste deel al meegemaakt.
De dag begint niet bij de klok, maar bij het eerste licht
Voor wie nog even wil blijven dwalen: hier vind je nog meer foto’s en verhalen om bij weg te dromen.
Wil je verdwalen in kleuren en schilderachtige luchten, deze kan je hier vinden.