Blog
Op avontuur naar,... Noord Eifel | Duitsland
Even weg uit het bekende, op zoek naar een andere omgeving. Wat de Noord-Eifel voor ons in petto had? Dat gingen we gewoon ontdekken.
Twee honden, heuvels en geen plan
Een paar dagen ertussenuit. Meer was het plan eigenlijk niet.
Een plan? Ik heb geen plan, als de honden maar welkom zijn. En zo werd het een rit naar de Noord-Eifel met honden. Samen met Salvio en Yuki vertrok ik die kant op, zonder een vol programma en zonder precies te weten wat we zouden gaan doen. Samen met Salvio en Yuki vertrok ik die kant op, zonder een vol programma en zonder precies te weten wat we zouden gaan doen.
We belandden tussen beboste heuvels, kronkelende bergwegen en de Rursee. De honden kregen alle ruimte om te rennen, zwemmen en ontdekken en ik? Ik genoot van de uitzichten, de rust en vooral van alles wat we onderweg onverwacht tegenkwamen.
Geen strak reisschema. Gewoon boeken, instappen en zien waar we terechtkomen.
Boeken en gaan
Het is woensdagavond en de gedachte om weg te gaan komt spontaan op. Ik zie dat de temperaturen gaan zakken en ik heb echt behoefte om er even tussenuit te gaan. De honden mogen er ook wel eens uit na alle wandelingen naar het strand en het bos.Yuki heeft eindelijk de leeftijd waarop we onze wandelingen kunnen uitbreiden, dus dat gaan we dan nu ook doen.
Ik ga op zoek naar een verblijf waar de honden welkom zijn. Dat duurt niet lang, want Duitsland is echt heel hondvriendelijk. Omdat Yuki nog niet veel gewend is, wil ik eerst wat dichter bij Nederland blijven om te kijken hoe dat gaat.
Rond 23.00 uur ’s avonds boek ik een typisch Duits Gästehaus en eigenlijk krijg ik vrijwel meteen de bevestiging.
De volgende ochtend, op het moment dat mijn ogen opengaan, denk ik maar één ding: ik moet opschieten.
De koffers worden gepakt. Eén voor mij en één voor de honden. Ja, er moet zoveel mee dat ik heb besloten dat zij gewoon hun eigen koffer krijgen.
Vertrek
Veel later dan gedacht vertrekken we van huis, er moeten altijd nog extra dingen gebeuren. We zijn nog geen tien minuten onderweg als ik bedenk: gaan we gelijk doorrijden of moet ik straks tien keer stoppen onderweg? Op dat moment weet ik het nog niet, dus als we langs het bos rijden laat ik de honden toch nog even lekker lopen. Zo kunnen ze hun energie kwijt voordat ze die langere tijd op de achterbank moeten inhouden.
Onderweg
Een plan had ik niet, ik zie het allemaal wel. Maar oké, er waren een paar dingen waar ik wel rekening mee wilde houden. Het begon met de benzine. Ik zag Eindhoven naderen en mijn tank begon richting de rode streep te lopen. Ik wist dat tanken in België een stuk goedkoper zou zijn, zelfs op dit moment vergeleken met Duitsland, waar ik normaal altijd ging tanken. Dus toch maar even een klein stukje van de weg af en net over de grens in België getankt.
Dat was ook het moment waarop de honden weer even de benen konden strekken. Even de buitenlucht in en weg van de achterbank. Nadat we het hele parkeerterrein hadden gehad, stapten we weer in de auto om onze weg te vervolgen. Nederland, België, Nederland en daarna reden we Duitsland in. Bij een benzinepomp die ik daar tegenkwam maakte ik ook nog even een stop om wat inkopen te doen. Het was de bedoeling om onderweg nog naar een hondenplek te gaan, maar doordat we al twee keer gestopt waren en het steeds later werd, vond ik het een beter idee om door te rijden en straks daar lekker te gaan lopen. Want één ding wist ik wel zeker: we zaten straks in een bosrijke omgeving waar de honden zich echt konden uitleven.
Ik zag aan de navigatie dat we er bijna waren. We reden een berg af met allemaal bochten en de navigatie gaf aan dat ik naar links moest. Alleen zag ik op dat moment helemaal geen weg naar links, alleen de weg terug omhoog. Dus reed ik door. De navigatie gaf vervolgens aan dat ik naar rechts moest en ik nam in de bocht gelijk de eerste weg die ik tegenkwam. Dit had ik tenslotte aan de andere kant ook al gemist.
Daar stond een mega groot bord: verboden voor auto’s. Nu is mijn Duits niet 100%, maar ik begreep toch echt dat ik daar niet in kon en mocht rijden. De weg ging over steentjes het bos in, dus dat kon gewoon niet goed zijn. Ik twijfelde, keerde de auto en bleef daar even staan. Ik begreep er niets van.
Er kwam een auto de berg af, maar tegelijkertijd kwam er ook één vanaf de andere berg. Voor het idee: het was een slingerweg die aan de ene kant met bochten de berg afging, om vervolgens met de volgende bochten de andere berg weer op te gaan. Je kon de tegenliggers niet zien. De weg waar ik stond lag verscholen achter de bosjes en mijn navigatie bleef aangeven dat ik naar rechts moest.
De auto die net voorbijreed, reed voor mij de berg weer op en toen zag ik ineens aan de zijkant nóg een weg. Die was vanaf de kant waar ik vandaan kwam helemaal niet te zien. Ik reed de weg in. Door alle bochten en het groen kon je niet zien of er tegenliggers aankwamen.
Het leek wel alsof ik een sprookje inreed.
Aan de linkerkant een steile wand omhoog, begroeid met groen, bomen die daarbovenop stonden en borden op de weg dat er stenen naar beneden kunnen vallen. Aan de rechterkant bomen, alleen maar bomen, maar alles groen. Je hoorde water lopen en de honden stonden ongeduldig bij het raam te kijken. Er was een open stuk, het was groen, met daarachter steile hellingen omhoog begroeid met bomen. Kijk nou riep ik, koeien. Het waren er niet veel maar er stonden koeien, vooral Yuki reageerde daarop want dat had hij nog nooit gezien.
Aangekomen… maar waar eigenlijk?
Dit keer deed ik precies wat de navigatie zei en na alleen maar groen reden we opeens een ‘dorpje’ in. De weg ging of rechtdoor of met de bocht mee naar links en deze weg ging de volgende berg weer op om vervolgens weer tussen de bomen en bochten te verdwijnen. Ik reed rechtdoor we waren gelijk bij onze bestemming. Dat kon ook niet anders, want waar wij waren beland was midden in een dal en je kon de hotels en pensions op 2 handen tellen. Er was bijvoorbeeld geen supermarkt te zien, die had ik ook niet nodig, maar dan heb je een voorstelling hoe klein het was. We waren omringd door hoogteverschillen en bomen, een keer heel wat anders.
Tegen half 6 kwamen we op de plek van bestemming, we waren aangekomen in het noorden van de Eifel, Simmenrath Inchecken, auto uitladen en dan lekker de bossen in. Na deze rit even bijkomen was er niet bij. De incheck bij ons hotel ging super snel en nadat we naar onze kamer waren gebracht ben ik de auto gaan uitladen, de honden vonden het niet leuk om gelijk alleen te blijven, maar op deze manier kon ik wel de auto uitladen.
Zo eindelijk tijd voor ontspanning, voor de honden maar ook voor mij. Lekker de omgeving verkennen. De weg waar wij vandaan kwamen ging regelrecht het bos in dus die kant zijn we opgegaan. Het was 1 weg aan de linker en rechterkant groen gras met een pension en een huis en voor de rest, leeg, gewoon natuur, groen gras (heel bijzonder want dat hadden wij al maanden niet gezien), bomen, bergen en rust. Je hoorde het water van een beekje lopen, perfect dacht ik. Hier kunnen de honden afkoelen.
Nu ging wel de riem af en konden ze lekker hun gang gaan na al die uren in de auto. Ze renden door het beekje, snuffelden aan alle nieuwe en aparte geurtjes en renden vrolijk achter elkaar aan. En ik, na alle kilometers die we gereden hadden, ik was blij dat ik buiten liep en gewoon kon ontspannen.
Avond, wat gaan we doen?
Ja, dat is een goede vraag. Tijd voor voorbereiding had ik niet gehad. Laat staan dat ik me in de omgeving had kunnen verdiepen. Het leek me handig om in ieder geval nog even een supermarkt op te zoeken en als we dan toch onderweg gingen, konden we meteen nog wat gaan doen. Ik zag dat de honden wel wat rust konden gebruiken en besloot terug te gaan naar ons hotel.
Hartje zomer, dus de zon gaat laat onder. Dat kwam in dit geval goed uit. Nadat de honden gegeten en geslapen hadden, konden we nog even weg. Dit keer reden we het ‘dorpje’ via de rechterkant weer uit en vervolgden we onze weg de volgende berg op. Alleen die weg al, geweldig. Nee, dat is niet in Nederland met die slingerweggetjes de bergen op en af zonder te weten wat er om de hoek komt. De uitzichten die af en toe zichtbaar werden als je door een bocht ging, ik vond het geweldig.
Ik had een uitzichtpunt gevonden waar we de zonsondergang konden gaan kijken. Het was een hele klim naar boven. De honden vonden dat niet erg, want hun neus draaide overuren met alles wat ze aan het ontdekken waren. De schemer in het bos ging wat sneller en het was nog een hele klim naar beneden. Daar konden we nog het open veld in. Yuki voelt zich helemaal thuis in het bos met al die geuren. Salvio vindt het ook leuk, maar altijd in omgevingen als deze zie ik dat Yuki zich anders gedraagt.
De zonsondergang was kleurrijk en na zo’n dag vind ik het onwijs ontspannend om de zon zo onder te zien gaan.
Op de terugweg reden we op een gegeven moment over een weg, echt in the middle of nowhere. Geen auto voor ons en geen auto achter ons. Gewoon stil. Ik kon het niet laten en zette de auto aan de kant. Ik stapte uit, want van dat uitzicht moest ik gewoon een foto maken.
Toen ik weer in wilde stappen, kwam er natuurlijk nét een lijnbus aan. Ik had hem al van ver zien aankomen, want vanaf die hoogte kon je goed zien wat er de berg af kwam rijden. Ik zwaaide even, meer als teken dat alles goed was. Hij zag natuurlijk mijn Nederlandse kenteken, keek naar het uitzicht en daarna naar mij. Hij zwaaide terug met een grote lach op zijn gezicht, alsof hij precies begreep waarom ik daar langs de kant van de weg stond.
Inmiddels werd het echt donker. Er was geen verlichting langs de weg en we waren ondertussen best een stukje bij het hotel vandaan. Toen we de berg bij ons weer opreden, maakten de bomen het alleen maar donkerder. Uit het niets verschenen er ineens lantaarnpalen. Toen wist ik: we zijn er weer.
Ik reed nog even door naar het grote veld om de honden een laatste keer te laten lopen. Los mochten ze niet meer. De dieren die hier allemaal rondlopen kennen ze niet en Yuki… als hij iets ziet, is hij weg. Volgens hem wil tenslotte iedereen met hem spelen.
Moe en vol nieuwe indrukken kwamen we terug op onze hotelkamer. De honden waren zo vertrokken en eerlijk gezegd duurde dat bij mij ook niet lang.
Op naar de volgende dag.
Ochtend op een sprookjeslocatie
We werden al vroeg wakker en gingen gelijk naar buiten om de ochtend te beleven. Het was nog fris voor een zomerdag, maar des te beter om een stuk te lopen en rustig wakker te worden.
We liepen het bos in en de honden vermaakten zich wel. Door het water, door het gras en tussen de bomen door. Op het grote veld konden ze alle energie eruit gooien. Blaffend en achter elkaar aan rennend maakten ze gebruik van het hele veld. Op een gegeven moment waren het gewoon stipjes aan de horizon en tussen de hoge bomen verdwenen ze soms helemaal uit het zicht.
Na onze wandeling konden de honden uitrusten en kon ik zelf ook even ‘rustig’ wakker worden.
Tijd voor ontbijt
Nadat ik alles gedaan had en de honden een beetje eten had gegeven, ging ik naar beneden om zelf van mijn ontbijt te genieten. Benieuwd naar wat me te wachten stond.
Beneden aangekomen stond er voor mij — en uiteraard ook voor de andere gasten — een hele tafel klaar met allerlei ontbijtspullen. Fruit, (zoet) beleg en nog veel meer. Niet veel later kwam er een mandje met typische Duitse broodjes, roggebrood en verschillende andere soorten brood bij.
Dat was een goed begin van de dag.
Eerst krijgen de honden hun eigen heerlijke ontbijt
De buurt verkennen en op zoek naar verkoeling
Ondertussen hadden de honden lekker uitgerust en was ik zelf wat wijzer geworden over de omgeving. Met het warme weer leek het mij een goed idee om verkoeling te gaan zoeken. Het was nog bewolkt en omdat het nog vroeg was, konden we mooi op pad voordat het later op de dag te warm zou worden. Op naar het water dus.
Leuk hoor, waar je hier ook heen gaat: je kunt eigenlijk alleen maar naar rechts of rechtdoor en binnen vijftig meter rijd je alweer een berg op, tussen de bomen, en zie je helemaal niets meer van wat er verderop ligt. We reden richting de bewoonde wereld. Niet dat het daar nou druk was, maar je kon wel merken dat het vakantie was.
Wat mij in de korte tijd dat we hier waren al opviel, was hoeveel motorrijders er rondreden. Ik zag er bijna meer dan auto’s. De één nog mooier dan de ander en sommige maakten een geluid… Tja, daar keek ik toch iedere keer even van op.
Onderweg zag ik een bospad met een parkeerplaats en besloot ik de auto neer te zetten. We waren tenslotte niet gehaast en voordat de echte warmte begon, konden we mooi nog even op een andere plek wandelen.
En ja hoor, ook hier weer volop mogelijkheden. We overnachtten midden in Nationaal Park de Eifel, dus aan wandelpaden geen gebrek. Na een half uurtje liepen we weer terug naar de auto. We waren tenslotte nog maar net onderweg en hadden nog een hele dag voor ons. Maar juist dat vind ik leuk: gewoon stoppen op een plek die je onderweg tegenkomt en even gaan kijken.
We reden verder en mijn navigatie begon weer iets vreemds aan te geven. Omdat ik ondertussen natuurlijk ook naar de omgeving zat te kijken — ik hou nou eenmaal van die uitzichten — hoorde ik maar half wat ze zei. Ik ging inderdaad naar rechts, maar daarna was ik haar ergens kwijt.
Niet veel later zette ik de auto alweer langs de kant. Het was zo’n vreemd stukje weg dat naar links én rechts liep, met daarvoor een soort inham met een bankje. En het uitzicht dat daar ineens voor me lag… diepe dalen en een enorm vergezicht. Ja sorry hoor, dan moet ik gewoon even stoppen. Daar moest ik een foto van maken.
Via woonwijken en allerlei vreemde weggetjes kwamen we uiteindelijk ergens boven op een berg terecht. Wederom blindelings de navigatie volgend reden we zigzaggend langs de berg naar beneden. Er stonden zoveel bomen dat je niet eens kon zien hoe diep het naast ons naar beneden ging.
Achterin werden de honden ondertussen steeds onrustiger. Volgens mij roken ze het water al voordat ik het überhaupt gezien had. Toen ik het raam opendeed, gingen dan ook meteen twee koppen naar buiten.
We kwamen uit bij een groot, bijna leeg parkeerterrein waar iemand bij de ingang zat. Parkeren kostte drie euro en daarvoor mocht je daar de hele dag staan. Drie euro! Ik vond het echt een giller. Bij mij in de omgeving betaal je voor de eerste twintig minuten al een tarief van zeven euro per uur en wil je langer dan tachtig minuten blijven staan, dan ben je gewoon vijftig euro kwijt. Dan klinkt drie euro voor een hele dag ineens wel héél aantrekkelijk.
We reden helemaal door naar het einde van het terrein en omdat het zo rustig was, konden we de auto gewoon vlak bij het strand neerzetten.
We waren aangekomen bij de Rursee. Tijd voor verkoeling — voor de honden, maar absoluut ook voor mij.
Uitrennen op het ‘strand’
Mijn definitie van strand is de zee, met golven en oneindig veel zand. Nu ligt Duitsland natuurlijk niet aan de kust, maar de meren en rivieren bieden genoeg mogelijkheden om heerlijk af te koelen en met je voeten in het zand te zitten.
De honden konden niet wachten en kwamen blaffend van enthousiasme uit de auto. Het was behoorlijk bewolkt, maar dat kwam eigenlijk perfect uit. Daardoor was het rustig en konden de honden lekker hun eigen avontuur volgen. Maar goed ook dat het zo rustig was, want heel groot was het strandje niet.
Op een gegeven moment verdwenen de honden achter een bocht. Salvio vertrouw ik wel; die luistert en komt terug. Yuki daarentegen is zo ongeveer het tegenovergestelde. Gelukkig heeft Yuki iets wat Salvio op die leeftijd niet had: hij doet bijna alles na wat Salvio doet. Lees: als het Yuki zelf uitkomt. Roep ik Salvio, dan komt Yuki meestal vanzelf mee. Toch liep ik maar even richting die bocht om te kijken waar ze uithingen. Op het moment dat ik Salvio riep, zag ik ineens twee koppies tevoorschijn komen. Ze hadden het duidelijk naar hun zin. Lekker struinen, rennen, spelen en natuurlijk zwemmen.
Ik had stiekem de hoop dat Yuki hier zou leren zwemmen. De zee is af en toe behoorlijk wild en Yuki vindt die golven maar raar. Hier waren geen golven, dus dit leek me de perfecte plek om het eens te proberen. De bal vloog door de lucht en de twee honden erachteraan. Salvio nam zonder twijfel een duik achter de bal aan, terwijl Yuki vol op de noodrem trapte zodra hij merkte dat het water toch wel erg diep werd. Nee. Yuki ging er niet in. Hij bleef Salvio wél heel trouw in het ondiepe water opwachten. Zodra Salvio terugkwam, liepen ze vervolgens samen het water uit. Alsof Yuki zelf ook net een heel eind had gezwommen.
Na een paar uur was het tijd om verder te gaan. Ik had namelijk nog iets gezien in de buurt.
We reden weer omhoog en ik genoot zichtbaar van de omgeving. Ja, dat vlakke land waar ik woon is leuk, maar geef mij bergen, heuvels en hoogteverschillen en ik ben gelukkig.
Ik besloot naar een uitzichtpunt te rijden vanwaar je onder andere over de Rursee kon kijken. Het meer slingert helemaal tussen de heuvels door, dus ik was behoorlijk nieuwsgierig naar wat we boven te zien zouden krijgen. Toen we aankwamen leek het wel alsof we een kleine camping opreden. Overal stonden campers, omgebouwde busjes en caravans. Ik parkeerde de auto in de schaduw, want zodra de zon tussen de wolken vandaan kwam, werd het ook meteen warm.
Uitkijkpunt
Zonder te weten wat we precies zouden tegenkomen, begon ik alvast met filmen. En dat bleek achteraf precies op het juiste moment. Er stond niemand. Een waterig zonnetje kwam door de wolken en voor ons lag ineens dat enorme uitzicht over de heuvels, bergen en de Rursee. De honden hadden daar weinig oog voor; hun neuzen zaten alweer aan de grond terwijl ik alleen maar stond te kijken.
Het bleek een bekende plek te zijn. Op borden werd het uitzichtpunt aangeprezen als een perfecte locatie om naar de sterren te kijken. Toen begreep ik ook meteen waarom er zoveel campers stonden. Naast het uitzichtpunt lag een bos en blijkbaar hadden twee neuzen die dag nog lang niet genoeg geroken. Dus liepen we ook daar nog even naar binnen. Geen slecht idee, want we zagen verschillende sporen van wilde dieren. Aan de reactie van de honden kon ik trouwens ook wel merken dat wij niet de enigen waren die daar regelmatig rondliepen.
Eenmaal terug bij de auto zag ik dat Yuki echt moe begon te worden. Voor mij het teken dat het genoeg was geweest. We gingen terug naar het hotel, zodat de honden een paar uur konden slapen.
Onderweg genoot ik opnieuw van de uitzichten én van de motorrijders die met ronkende motoren voorbij kwamen. Zodra er weer eentje achter me reed, ging ik wat aan de kant en stak mijn hand naar buiten om aan te geven dat ze me voorbij konden.
En iedere keer kwam dat bedankje.
Leuk!
Uitrusten
Zo, we waren er weer. De honden waren in de auto al vertrokken en konden nu lekker verder slapen. Eerst nog even genieten van een bot en daarna uitrusten. Ze waren zelfs zo moe dat ze niet eens aangaven dat ze mee wilden toen ik weer wegging. Normaal gesproken staan ze al te springen bij de deur zodra ze doorhebben dat ik vertrek.
Ik besloot daarom alleen naar een dorpje te rijden. Even genieten van de omgeving, een supermarkt opzoeken en zelf ergens wat eten. Dat kon ik mooi allemaal combineren. Dit keer koos ik voor een ander dorpje waar wat meer winkels waren. Lekker door de bergen rijden, genieten van alles om me heen en voor de verandering zonder twee springende honden achter mij.
Onderweg zag ik iets wat meteen mijn aandacht trok. Ik had inmiddels al ontzettend veel motoren gezien, maar nu reed ik ineens langs een Biker Ranch. Ik ging automatisch langzamer rijden, want zoveel motoren bij elkaar had ik nog nooit gezien. Alle kleuren, soorten en maten stonden er. Ik ben totaal geen motorrijder, maar dit vond ik toch wel heel gaaf om te zien. Heel even twijfelde ik om te stoppen, maar de winkels gingen bijna dicht en ik moest opschieten. Dan maar een andere keer terug.
Nadat ik mijn boodschappen had gedaan, kwam ik ergens langs waar ik ook kon eten. Eigenlijk wilde ik naar de Biker Ranch, maar ik was nu toch hier en besloot in dit dorpje wat te gaan eten. Bij de REWE had ik ondertussen ook nog wat lekkere broodjes en een Berlinerbol meegenomen voor als ik ’s avonds weer trek zou krijgen.
De terugweg zat ik zingend in de auto. Lekker mijn eigen muziek, mijn eigen tempo en vooral genieten van de omgeving. Totdat ik de sprookjeswereld weer inreed, omringd door bomen, op weg naar het hotel.
Terug bij de honden
Eenmaal terug bij het hotel moest ik een deel van de spullen in de auto laten staan, want ik kon natuurlijk weer niet alles tegelijk mee naar boven nemen. Pfff… had ik nou alweer zoveel gekocht?
Ik had de deur nog niet eens open of ik hoorde de poten er al tegenaan. Ze hadden me gehoord. De deur ging open en daar stond Yuki, met een slipper in zijn bek en een kwispelende staart. Salvio stond ondertussen te piepen en te springen van blijdschap. Nou, die waren duidelijk weer uitgeslapen.
Het was inmiddels wat later en ik twijfelde of we nog weg zouden gaan. Eigenlijk was het ook wel genoeg geweest om alweer in de auto te stappen. Ik besloot daarom dat we gewoon in de buurt zouden blijven en nog lekker het bos in zouden gaan. Toen ik vroeg of ze nog even naar buiten wilden, kreeg ik half blaffend antwoord. Volgens mij was dat een ja. Dit keer gingen we gewoon lopen, zodat ze onderweg alle tijd hadden om hun neus te gebruiken.
Opschieten deed het daardoor natuurlijk niet. Of de één stond stil, of de ander. Uiteindelijk kwamen we bij het grote veld en konden ze los. Ik dacht nog: nou, die gaan helemaal los.
Niet dus.
Bij ons was er al maanden nauwelijks groen gras te vinden en blijkbaar hadden ze die dag ook al genoeg energie verbruikt. In plaats van rennen werd er vooral gelegen en door het gras gerold. Salvio vindt het heerlijk om op zijn rug te liggen en met een stok of bal te rollen, dus die was helemaal in zijn element. Yuki probeerde nog even een stok van hem af te pakken, maar zelfs daar zat niet heel veel overtuiging meer achter. Het energielevel was duidelijk behoorlijk laag.
De zon begon langzaam onder te gaan en het koelde snel af. We liepen rustig terug en ik besloot dat het voor vandaag mooi was geweest. Geen nieuw avontuur meer. Gewoon lekker terug naar het hotel en de rest van de avond rustig aan doen.
Opladen voor de volgende dag.
Wakker worden in een dal
De zon was nog niet boven de berg uit, maar de eerste lichtstralen zag je al over de berg heen komen. Heerlijk om zo wakker te worden en nog even van dat ‘frisse’ weer te genieten, want vandaag zouden de temperaturen snel oplopen.
We liepen eerst een rondje zodat de honden allebei even hun energie kwijt konden. En dat kan zeker in deze omgeving. We namen een ander bospaadje en verdwenen al snel uit het zicht van de weg die beneden liep. Yuki was weer helemaal in zijn element tussen de bomen, over de smalle paadjes en de takken waar je soms overheen moest stappen om het pad te kunnen blijven volgen.
Terug in het hotel kon ik alles op mijn gemak doen en kregen de honden hun eten. Daarna was het tijd voor hun vaste programma: slapen en bijkomen totdat we weer op pad zouden gaan. Mijn ontbijt stond beneden op me te wachten, dus de honden hadden mooi even rust.
Vandaag stonden er weer allemaal andere ontbijtspullen klaar en niet veel later kwam het mandje met allerlei lekkere, verschillende broodjes erbij. Ik had inmiddels wel gemerkt dat zo’n goed ontbijt me hier behoorlijk goed deed. Met al dat wandelen en buiten zijn kon ik het blijkbaar goed gebruiken.Tijdens het ontbijt raakte ik in gesprek met andere gasten. We wisselden wat ervaringen en ideeën over de omgeving uit en zo kreeg ik vanzelf weer wat inspiratie voor wat we die dag konden gaan doen.
Wat gaan we doen?
Gisteravond had ik al even gekeken wat we op zo’n warme dag in de omgeving konden doen. Ik wilde namelijk niet de hele dag met de honden gaan rondrijden. Eigenlijk kwam ik maar tot één conclusie: vandaag moesten we in de buurt van water zijn.
Je voelde de temperatuur al oplopen en ik wist dat als we te lang zouden wachten, het nog maar de vraag was of ik mijn auto kwijt kon. En hoe druk zou het inmiddels op het ‘strand’ zijn?
Dus gingen we terug naar de Rursee. Honden zijn hier toegestaan en ze kunnen er heerlijk rennen en natuurlijk het water in. Ik kon de auto inderdaad nog kwijt, dat was mooi, want ik had natuurlijk maar twee handen en had het één en ander meegenomen. Deze dag ben ik dan ook diverse keren teruggelopen naar de auto om spullen te halen of juist weer weg te brengen.
Ik had zelfs een parasol meegenomen, zodat de honden daar lekker onder konden liggen. Eigenlijk had ik beter moeten weten, want natuurlijk lagen ze niet onder de parasol hihi. Uiteindelijk vonden we een plekje bij de bomen, lekker in de schaduw. Vandaag was het alleen een stuk drukker dan de vorige keer. De honden konden dus niet meer van de ene naar de andere kant rennen, maar er waren wel genoeg andere honden om naar te kijken en mee bezig te zijn.
Ik heb nog geprobeerd om Yuki te laten zwemmen, maar hij wilde écht niet. Het was warm, heel warm, en hij moest gewoon even afkoelen. Dus heb ik hem opgetild en een klein stukje het water in gebracht, zodat hij terug naar de kant kon zwemmen. Nog geen drie meter. Nou, toen ik hem losliet wist hij niet hoe snel hij weer naar de kant moest komen. Hij vond het gewoon echt niet leuk en voor mij was het duidelijk: dit was de laatste keer dat ik het probeerde. Salvio daarentegen krijgt er geen genoeg van. Die kan blijven zwemmen.
Aangezien Yuki altijd probeert de bal van Salvio af te pakken, haal ik de bal uit zijn bek voordat Salvio hem loslaat. Dat werkt een stuk beter dan wanneer hij hem op de grond laat vallen — en volgens mij weet Salvio dat inmiddels zelf ook. Salvio komt het water uit en springt er vervolgens gewoon weer in. Voor hem is het nooit genoeg. En Yuki? Die kijkt vanaf de kant toe, loopt Salvio tegemoet zodra hij weer dichterbij komt en vervolgens lopen ze samen net zo trots het water uit. Alsof Yuki zelf ook gewoon dat hele stuk heeft gezwommen.
Door de warmte en onze fijne plek in de schaduw bleven we uiteindelijk tot het einde van de middag bij de Rursee. Yuki begon moe te worden en als Yuki moe wordt, wordt hij echt vervelend. Zijn eigen willetje komt dan nóg iets nadrukkelijker naar boven. Tijd om terug te gaan naar het hotel. De honden konden allebei lekker gaan slapen.
En ik? Ik wilde even alleen op avontuur.
Honden slapen, ik kan weg
Yeah, weer even alleen weg. Niet dat de honden een last zijn, maar als ze mee zijn heb ik ze toch altijd in mijn zicht in de auto. Ik verliet het dorpje via de uitgaande weg en reed zo het sprookjeslandschap weer in. Die rare bocht was ondertussen trouwens mijn herkenningspunt geworden, vanaf daar begon voor mijn gevoel de ‘gewone’ weg weer.
Ik wilde nog een cadeautje kopen en reed naar een dorpje waar ik die winkel eerder had gezien. Ik moest nog opschieten ook, want de winkels gingen bijna dicht. Toen ik aankwam stond het personeel al buiten en we keken elkaar aan. Ohhh nee hè. ‘Wir schließen gleich, es ist 17 Uhr.’ Ik zei dat ik maar één minuut nodig had en gelukkig mocht ik nog naar binnen. Rennen naar de plek waar ik het cadeautje had gezien. Toen ik ermee kwam aanlopen vertelde ik dat het een cadeautje was en dat dit de reden was waarom ik echt nog even naar binnen wilde. De volgende dag zou ik namelijk alweer vertrekken en op zondag zijn de winkels in Duitsland dicht.
De supermarkt was gelukkig nog wel open en ik besloot daar nog een laatste rondje te doen, zodat ik echt alles had wat ik mee terug wilde nemen. In de supermarkt rook ik genoeg lekkere dingen, maar ik had me iets voorgenomen: ik wilde per se bij de Biker Ranch gaan eten. Met een volle auto ging ik op zoek. Eigenlijk hoefde ik alleen maar de motoren te volgen en dan kwam ik er vanzelf wel.
Eenmaal aangekomen parkeerde ik de auto en ben ik eerst maar eens een rondje over het terrein gaan lopen. Er stonden zóveel motoren. Kleine, grote en echt mega grote motoren, in allerlei kleuren. Het was gewoon een plaatje om te zien. En dat voor iemand die helemaal niets met deze voertuigen heeft haha. Ik had zoveel oog voor de motoren dat ik in eerste instantie niet eens goed had gezien hoe het terrein zelf eruitzag, maar ook dat vond ik onwijs gaaf. Aan de zijkant waren allemaal aparte gedeeltes gemaakt, een soort houten hutten per tafel. Stel je een picknicktafel voor met daaromheen alles afgewerkt met hout, waardoor je bijna in je eigen kleine huisje zat. Ook het gebouw zelf was allesbehalve alledaags. Het zag er gewoon allemaal top uit. Oké, het is geen Michelinrestaurant, maar dat weet je natuurlijk ook als je daarheen gaat.
De bikers kwamen en gingen en ik zat aan een tafeltje waar ik een goed overzicht had. Ik wilde natuurlijk wel alles zien én horen. Om een idee te geven: er reden ontzettend veel motoren en degenen die hier niet stopten om te eten, reden regelmatig met wat extra geluid voorbij om te groeten. De sfeer was ontzettend gemoedelijk en overal om me heen hoorde ik verhalen. Ik raakte ook aan de praat, ja ik ben nou eenmaal nieuwsgierig, want ik wilde weleens weten hoe dit allemaal werkte.
De mensen achter mij waren eerst naar het Sauerland geweest en waren daar heel enthousiast over. De mensen naast mij reden alleen in de Eifel. Er blijken complete routes te zijn en blijkbaar worden die door dezelfde bikers gereden, waardoor je sommigen onderweg vaker tegenkomt. Sommige hotels en pensions hebben zelfs aparte plekken waar de motoren gestald kunnen worden. De Eifel en het Sauerland blijken ontzettend geliefd te zijn bij motorrijders, vooral in de zomer. Er ging werkelijk een wereld voor me open met alles wat ik hoorde. En dat allemaal in mijn beste Duits hihihi.
Ondertussen kwam mijn eten en wat is nou typisch om daar te eten? Een schnitzel. Ik begreep dat de burger meer hun specialiteit was, maar ik was in Duitsland dus ik wilde een schnitzel. Na zo’n hele dag had ik behoorlijk trek en het smaakte perfect. De bediening was snel en vriendelijk, daar was helemaal niets op aan te merken.
En toen kwam de rekening. Nou echt, sorry hoor, maar als ik kijk naar wat ik allemaal had gekregen kan ik toch wel concluderen dat ik voor deze prijs bij mij in de buurt ongeveer een voorgerecht voorgeschoteld krijg. Ik keek ook echt omhoog en vroeg: ‘Is dit mijn rekening?’
Vol verbazing liep ik naar de auto, maar precies op dat moment kwamen er allemaal motoren voorbij. Natuurlijk pakte ik mijn telefoon en ging ik filmen. De één toeterde, de ander gaf extra gas, er werd gezwaaid en gelachen. Oh wat vond ik dit leuk, een klein kind in een speelgoedwinkel hahaha. Met een grote lach stapte ik uiteindelijk in de auto, weer terug naar mijn twee huisgenoten die écht even hadden kunnen slapen, want ondertussen waren we alweer uren verder.
Avond in het dal
Bij thuiskomst waren mijn huisgenoten helemaal blij. Dit keer stond Yuki mij met een schoen op te wachten. Ik zag aan ze dat ze net wakker waren en eigenlijk nog steeds moe waren. Eerst eten, nou dat lieten ze zich geen twee keer zeggen. En wonder boven wonder gebeurde er iets wat ik niet had verwacht: voor het eerst in 13 maanden stonden ze daar gewoon samen te eten.
Dat was in die eerste 13 maanden echt niet mogelijk. Yuki is geobsedeerd door eten en als hij de kans krijgt, dan pakt hij het. Salvio zijn voerbak is daarbij natuurlijk altijd het perfecte lokaas. Maar nu stonden ze tegenover elkaar gewoon rustig hun eigen bak leeg te eten. Salvio hield hem ondertussen wel goed in de gaten, maar genoot zichtbaar van zijn maaltijd. Uiteindelijk waren beide bakken leeg en dat moesten ze natuurlijk ook even aan mij laten weten. Op de één of andere manier zijn ze altijd helemaal trots als hun voerbak leeg is.
Normaal gesproken gaan ze daarna spelen, maar dat zat er deze keer niet in. Ze gingen allebei ergens anders liggen en weg waren ze weer. Euhh hallo, ik wil eigenlijk nog weg. Ik besloot daarom eerst maar te gaan douchen, zodat de honden ondertussen hun eten konden laten zakken. Het was inmiddels al wat later en als ik nog weg wilde, moest ik eigenlijk nu gaan. Ik keek naar de honden, naar de klok en moest denken aan die sprookjesweg die in de avond en nacht verandert in een soort Halloweenomgeving. Toen dacht ik: weet je wat, we blijven gewoon hier en gaan straks nog even het bos in.
Het begon al te schemeren toen we uiteindelijk naar buiten gingen. We moesten nu echt gaan, want ik dacht dat ze dan nog even lekker konden rennen voordat het helemaal donker werd. Hahaha, rennen? Yeah right. Ze zagen het gras en het enige wat ze deden was gaan liggen. Salvio ging nog op zoek naar een stok en vermaakte zich daar vervolgens mee met al zijn goochelkunsten. Nee, veel actie hoefde ik van die twee niet meer te verwachten.
Dit zou gewoon een rustige avond worden en eigenlijk kwam dat prima uit. Zo kon ik zelf ook alvast beginnen met inpakken. Toen we terugkwamen was het inmiddels donker en daarmee was het ook meteen de perfecte gelegenheid om dat soort dingen te gaan doen.
Dag van vertrek uit de Noord Eifel
We werden wakker en liepen eigenlijk meteen naar buiten. Frisse lucht en heerlijk wakker worden in een buurt waar nog bijna niemand buiten was. Wilde dieren heb ik niet gezien, maar dat ze er waren was wel duidelijk. Aan de honden merkte ik dat trouwens ook.
We liepen deze ochtend wat verder het bos in dan normaal. De terugreis stond voor de deur en zo konden de honden nog één keer lekker genieten van alles om hen heen. En eerlijk gezegd vond ik het zelf ook helemaal niet erg om nog wat langer door dat bos te lopen. Alles was hier zoveel groener, hoger en vooral heuvelachtiger. Naar boven, weer naar beneden, onderweg takken ontwijken en ondertussen opletten dat Yuki niet ergens verdwaalde, want die liep zoals gewoonlijk weer volledig zijn eigen bubbelroute.
Later dan gebruikelijk kwam ik beneden bij het ontbijt aan. Dit keer stond er zelfs een eitje op tafel en ik zag verschillende gasten die ik de dagen ervoor nog niet had gezien. Het is duidelijk een komen en gaan op deze plek. Wat ik trouwens volkomen begrijp!
Niet veel later kwamen de warme broodjes met alle toebehoren weer op tafel. Dit zou mijn laatste ontbijt hier worden voordat we richting huis gingen en ik heb er dan ook extra van genoten. Ondertussen zat ik al een beetje na te denken over de terugreis en vooral over de vraag: hoe gaan we eigenlijk naar huis rijden?
Auto inladen en door
De honden voelden dat er iets ging gebeuren, want alle koffers stonden inmiddels klaar bij de deur. Ik moest een paar keer heen en weer lopen om alles in de auto te krijgen, tussen de boodschappen die ondertussen ook zo ongeveer door de hele auto verspreid stonden. Eindelijk, we waren zover. Voordat ik de honden ging halen, keek ik nog één keer om me heen. Even die rust voelen. En toen schoot ineens door mijn hoofd: hoe zou het hier eigenlijk zijn als er sneeuw ligt? Jeetje, het is nu al sprookjesachtig. In de winter zit je hier waarschijnlijk gewoon midden in Winter Wonderland…Oké, mijn sentimentele seconden voor vandaag waren ook weer voorbij hahaha. Snel de honden halen.
Die waren blij en konden niet wachten tot ze buiten stonden. Geen idee hoe we precies naar huis zouden rijden, maar ik wilde onderweg sowieso nog ergens stoppen zodat ze nog even konden rennen. Hun eten was inmiddels wel gezakt, dat was alweer een paar uur geleden. Voor de laatste keer reden we door het sprookjesachtige bos om uiteindelijk weer bij de ‘gewone’ weg uit te komen.
Ja, soms volg ik mijn navigatie blindelings, maar zodra ik een weg een beetje ken, wil ik nog weleens mijn eigen route nemen. Ik had de afgelopen dagen inmiddels wat herkenningspunten opgebouwd, dus daar hield ik me aan vast. Alleen gebeurde er natuurlijk wéér iets met die navigatie en besloot ik mijn eigen weg te gaan. Op zich niets nieuws, alleen kende ik hier de weg dus helemaal niet. Ik verliet de doorgaande weg, reed een paar huizen voorbij en ja hoor: doodlopende straat. Er liep wel een paadje naar rechts, maar dat zag er meer uit alsof het bedoeld was voor een tractor. De heuvels waren vanaf daar prachtig te zien, dus ik besloot het er toch op te wagen. En eigenlijk kwam dat perfect uit, want hier konden de honden nog één keer rennen en vliegen, zo de heuvels af.
Wat een uitzicht. Ja, hier word ik dus vrolijk van. En de honden zo te zien ook. Op een gegeven moment kwam er vanaf de andere kant een tractor aanrijden. Ik wilde mijn auto al verplaatsen, maar de man gebaarde dat dat helemaal niet nodig was. Vervolgens reed hij gewoon het veld op en met een grote boog om mijn auto heen. Ik moest lachen. Eerst die lijnbus en nu een tractor. Blijkbaar sta ik tijdens deze reis gewoon regelmatig ergens waar het overige verkeer om mij heen moet.
Nadat de honden uitgeraasd waren, stapten we weer in de auto en heb ik die navigatie maar eens goed ingesteld zodat we daadwerkelijk richting huis zouden rijden. Ik kon me niet herinneren dat we op de heenweg ook zo waren gekomen, want ik zag alleen maar bergweggetjes, dan weer een dorpje en vervolgens weer bos. We reden opnieuw een dorpje binnen. Met de bocht mee naar links, overal bomen en gelukkig weinig verkeer. Ineens schoot er vanaf de rechterkant iets richting mijn auto.
Ik schrok me rot. Het was een dier, maar ik kon niet zien wat. Ik trapte vol op de rem en bleef staan om te kijken of ik iets zag. Niets. Dus ik stapte uit en ja hoor… vlak voor mijn rechtervoorwiel zat een eekhoorn. Volgens mij waren we allebei ongeveer even hard geschrokken. Gelukkig had ik hem niet geraakt. En net zo snel als hij de straat op was geschoten, was hij ook weer verdwenen. Op zo’n moment was ik vooral héél blij dat het daar zo rustig was, want met een auto vlak achter me was mijn noodstop waarschijnlijk een heel ander verhaal geworden. Daarna konden we dan toch echt richting huis.
Vanuit Duitsland reden we Nederland weer binnen, in België heb ik nog getankt en daarna was het gewoon door naar huis. Ik kan natuurlijk nog een heel verhaal over die terugweg schrijven, maar eerlijk gezegd gebeurde er verder helemaal niets bijzonders. Toen we uiteindelijk thuis aankwamen, was ik vooral blij dat ik er weer was. Hoe heerlijk ik die rust, de bossen, de heuvels en dat middle of nowhere ook vind, merkte ik ineens dat ik die drukte om me heen toch een beetje had gemist. Blijkbaar vind ik het heerlijk om er af en toe helemaal uit te verdwijnen…
…maar voelt thuiskomen in die drukte óók gewoon goed.
Tot het volgende avontuur!
🐾 Salvio en Yuki's moment
Goedgekeurd door Salvio en Yuki
Salvio en Yuki geven deze omgeving 5 van de 5 pootjes
Zwemmen Duitsland
Eén poging dan,...
Rennen en spelen
Wil je nog meer avonturen lezen?
Dit was ons avontuur in de Noord-Eifel, maar zeker niet ons enige avontuur. Van bossen en stranden tot plekken waar we zomaar terechtkwamen — er valt nog genoeg te ontdekken.
Zin om verder te lezen? Bekijk dan al onze avonturen.